Xlo – Capítol 36

D’aquel temps Xlo e Xllina perseguissián a bèles paucs lor avançada dins la boscassilha de Mhrafòd, breçadas per lo paraulís tan polit dels aucèls que quitavan pas de conversar amb elas. E èra au còp una musica embelinaira e la marca que tota la biosfèra d’aquesta planeta las acompanhava amistadosament, las aparant de la violéncia dels mandadisses de Viacheslav.

Mas, dins lo cèl, lo jalbut foguejant de rebats dau capitani Xiabuòr èra aquí, tot pròche. Sovent son ombra immensa lor rescondiá lo sorelh e las trasiá dins una mena de crepuscul plen d’angoissa. A bèles uòlhs vesents lo poder orionenc las oblidava pas.

E la caminada se perlongava. Nòstras doas viatjairas escarrabilhadas, risolièiras, avançavan dapasset au còr d’una proliferacion de verdolença que las agolopava de sa sosprenenta amistat vegetala. E ont volastrejavan a bèl esprèssi de miliassas d’aucèls parlaires que quitavan pas de las interrogar sus la vastor de la Galaxia en las assabentant, en cambi, dels encantaments d’aquel mond a despart.

E per en dessús, se rosegant de mai en mai lo fètge, lo noosimilar Yiyiell dins la proa translucida de son immens volatil de metal quitava pas dels uòlhs lo fornit impenetrable dau brancum e de la rama que se perlongava jos el, fins a l’orizont. Se mainava que perdiá de vista de mai en mai Xlo e Xllina. Mas las voliá mòrt e fòl agantarabans que tornèsson prene lor envòl cap a las luònhtas estèlas.

E Xlo e Xllina, d’un cèrt biais, o sentissián e aquò las fasiá rire tant e mai. Un rire de cristal que tindava coma una musica novèla e inausida jos lo cobèrt de la rama de la Seuva Mhrafodenca.

  • Dempuòi que li escapam, l’imagine ailamont que s’estransina que ben talament. Dins la paur que li resquilhèssem un còp de mai entre los dets.

  • Amai es çò qu’anam far, de tot segur.

E de mai en mai, au ritme de sa caminada planièira, nòstras doas viatjairas se sarravan de l’astropòrt de la planeta, ont sabián que la man pesuga de Viacheslav s’aprestava a las culir coma doas flors au mitan de la prada. Xllina se fasiá pas tròp de laguis, semblava segura que li escaparián tornarmai, mas Xlo èra puslèu inquieta.

L’avenir, i pensava de longa, se resolviá dins una alternativa. Se se laissavan agantar per los orionencs, aicestes las embarrarián dins un endrech totalament inexpugnable ont s’explorariá amb d’esglariantas maquinas lo mendre recanton de lor cervèl. Causa que seriá, probable, pas gaire agradosa. D’aitant mai que lor vida s’arrestariá aquí, de tot segur. Autre scenari possible : los orionencs las laissavan escapar, partir dins las estèlas. Mas las seguissián, las perdián pas pus de vista. E se laissavan antau guidar cap a Maurizio. Que benlèu aviá a de bon agandit lo Memoriau. E enlai Viacheslav conquistava de poders nòus que lo rendrián encara mai invincible. Dins aquela aventura, Xlo, Xllina e Maurizio, èra de bon comprene, serián sacrificats. Per eles lo viatge s’acabariá cap e tot.

Insoluble ? Xlo se sentissiá l’enveja de tot arrestar aquí. Quane sens aviá sa quista ? Èra segura que podiá retrobar Maurizio. L’amor que la butava èra mai poderós que l’immensitat esfraiosa de l’espaci. Aquela seguresa podiá semblar baujum cap e tot. Ni que Xllina, èsser de sintèsi carrastelada per una racionalitat sens decas, aderiguèsse sens cap de restriccion au projècte. Çò que provava sai que benlèu qu’èra pas tan destimborlat qu’aquò. O alara i aviá dins la programacion de Xllina per las Eridanencas quicòm d’infinidament maquiavelic, un plan bistòrt e genial a l’escala d’enjòcs gigantasses, cosmics, e Xlo au mitan èra un instrument utliizat e benlèu sacrificat. I voliá pas crèire mas l’idèa tornava nasejar dins sa consciéncia de quora en quora.

E tot espèr la quitava, se sentissiá a mand de cabussar dins un abisme sens cap de fons. Tot èra pedut, finit. O mostrava pas a Xllina, que de segur, aitanben, o endevinhava. Sens dire res, quichant las maissas, contunhava d’avançar dins la boscalha espessa.

Oc tot aquò èra baujum. Era encara temps d’arrestar. De demorar aquí dins aquel mond amistós, dins lo refugi de la granda seuva.

Mas un autre imatge li veniá. Vesiá son paire l’arcont Psaumís. Era tota manida, sus sos genolhs. E Psaumís li disiá :

  • Ma filha, ma pichona Xlo. Oblidèsses pas jamai çò que te vau dire. Viure aquò’s avançar sus lo camin. E se i a pas de camin te lo cau dralhar tu meteissa. Aquel que s’aplanta cabussa dins l’infinitat glaçada dau nonrés. Te cau descobrir ton camin, ma filha. E t’i adralhar.

E de segur, somiava Xlo, mon camin l’ai trobat ara.

  • A de qué pensas sorreta ? li disiá Xllina. Semblas tota pertocada.

  • – E òc, pense a mon paire. E nos cau contunhar la caminada.

  • – De segur.

**

Mas subran i aguèt pas pus la seuva, èra una emplanada verdejanta asondada de lutz, esclairada en plen per l’immensa bòla de fuòc d’Omega Capricorni. Eran arribadas dins la planura d’Al Bateen. A l’orizont se quilhavan de finas agulhas de metal que lusissián de totes sos fuòcs, una mièja dotzena de naviris pausats aquí. Lèsts a s’enairar dins l’infinitat dau void intersideral. Mas una ombra se pausava sus elas doas coma un cròc, terriblament menaçosa. Lo grand vaissèl orionenc que las aviá seguidas. E que radava sens bruch mai naut que l’entravadís de la boscaralha.

  • Anam saupre ara meteis a quana saussa nos vai manjar lo Generalissim, disiá Xlo.

  • Espèra un pauc, fasiá Xllina. Es pas fach encara.

De verai, lo vaissèl esbrilhaudant s’abaissava doçament cap a elas. Dins un silenci mai terrible que lo pus esglariant tarabastèri. Era vertadieirament grandaràs. Immobilas, las doas sorretas l’espiavan. Era una vision tan majestosa que l’admiracion lor levèt un brieu la paur. E quitament l’alen. Se sentissiá que lo poder immesurable dau mèstre de la Galaxia s’atrobava concentrat dins aquela granda còca de metal, flotejant dins l’aire coma se foguèsse estada mai leugièira qu’una fuòlha mòrta. Mentre deviá pesar lopes d’una montanha.

Totjorn sens bruch se dobriguèt una granda trapa e una mièja dotzena de barquets se venguèron pausar a l’entorn d’eles, formant una mena de cèrcle menaçós. Un jovenòme brun (puslèu polit, se pensèt Xlo) saliguèt d’un d’eles e s’avancèt sus la tepa, cap a elas.

  • Ara te tene, Xlo.

  • Siás Viacheslav, disiá Xlo ? T’imaginave pas coma aquò.

  • D’un cèrt biais soi Viacheslav, a de bon. Per èsser mai exacte soi son noosimilar. Me dison Yiyiell. Ai campejat dins tot lo Braç Espiral per t’agantar mas aqueste còp m’escaparàs pas.

  • De noosimilar n’ai conegut un. O puslèu una. Era una anciana amiga mieuna que se n’èra anada en viatge dins la Constellacion de las Pleiades e puòi èra tornada sus Arquinosa, e èra pas mai ela. Ni qu’aquò non se veguèsse. Era quauqu’un mai. Era Viacheslav. Amai me faguèt endurar de braves desaguicis, que de fiu en cordura me menèron fins aquí…

  • Selenèla ?

  • Oc Selenèla.

Un remembre empliguèt Xlo. Se revesiá banhant dins un pesquièr de liquid cremesin, plonjada dins una sòm qu’èra quicòm mai qu’una sòm, e la pensada de Selenèla se barrejava a la sieuna. Selenèla terrificada fins a l’indicible de sentir son esperit se vojar de son contengut a la semblança d’una bota traucada. E aquela terror èra tan granda, tant abissala, que se comunicava misteriosament d’un pesquièr a l’autre e que Xlo dins sa sòm ne sentissiá la mordidura òrra. Xlo que viviá l’aventura envèrsa, e que sentissiá son esperit s’alargar dins la gigantesca intelligéncia e la quasi omnisciéncia de Xllina que conoissiá pas encara.

  • Me poiriás assabentar de çò qu’es devenguda Selenèla un còp que l’aguèretz vojada de sa noosimilaritat, faguèt Yiyiell.

  • Nani, Yiyiell. Soi pas las Germanas Majoras. Ne sabe pas res. Ieu veguère pas pus Selenèla e d’ausida repartiguère de la Consellacion d’Eridan cap a un autre parçan dau Braç Espiral. Ont as capitat de m’aconseguir.

Xlo se mainava de quicòm mai. Los uòlhs de Yiyiell èran tancats sus ela, beluguejant d’una lutz que Xlo sabiá reconóisser entre totas. Tant de còps l’aviá vista s’alucar dins los vistons dels òmes que rescontrava. E dempuòi qu’èra anada sus Eridan, dins los uòlhs d’unas filhas tanben. Aquela lutz, Maurizio l’aviá revirada en paraulas de bon comprene, un còp èra, e aquelas frasas s’èran escrinceladas dins sa memòria per sempre mai. Un dels sovenirs qu’èran au centre de sa vida, que carrastelavan son voler caparrut de traversar l’univèrs per retrobar son aimador. « Se sabiás coma siás polida, femna d’Arquinosa. Mas mos uòlhs sabon pas mai pagelar la beutat. Conoisson pas que la paur, e l’orror, e lo moriment. Coma siás polida… »…

Aquò subran li levèt quasi tota son anciá. L’òme qu’aviá davant ela èra mai qu’esmogut per sa beutat. Era enclausit. Xlo sabiá de sciéncia segura qu’aquò li balhava un poder fòrça grand sus el. Ni que foguèsse lo noosimilar dau tan redobtable capmèstre de la Galaxia.

  • Mas perqué, mon car Yiyiell, me percaçatz amb una flòta de vaissèls de guèrra, coma se foguèsse una armada de Nxfürn a mand de chapar la mitat dau Camin de Sant Jaume ? Ieu que soi pas qu’una pacifica filheta de las Pleiades qu’a pas jamai fach de mau a digús. Se nos assetam e se parlam aimablament n’aprendretz mai qu’en m’embarrant per la violéncia. Mas crenhisse ben de pas aver grand causa a ensenhar au mèstre tot poderós de la Galaxia. Sai que volètz saupre ont se n’es anat mon car aimador Maurizio. Mas vos pòde afortir que ne sabe pas mai que vos. S’es envolat coma un aucèl… (aquí Xlo riguèt)… Coma un passerat de Mhrafòd, vesètz, dins la granda boscarassa. Mas el, es pas sus una bòla redonda, es dins la vastetat de l’univèrs que se n’es anat. E vos o dise, aimariái ben de saupre ont es. Mas ne sabe pas res de segur. Sabe pas res en fach. Seguisse solament d’intuicions menudetas.

Yiyiell davant ela que l’espiava. Coma s’aguèsse pas jamai agantat dins sos vistons una tala vision de beutat. E benlèu èra verai.

  • Xlo, vos vòle pas de mau.

Ditz la vertat, se pensava Xlo. L’envolopa de carn qu’ai davant ieu es enamorada de ieu, la causa es segura. Mas endedins d’el i a un mostre freg qu’es lo mèstre de la Galaxia e qu’es pas jamai mogut per los sentiments, aquò se sap. Una intelligéncia freja, glaçada coma lo void intersideral.

**

Planura immensa, sens arbres. Lo sol endrech, sai que, de Mhrafòd que non siá cobèrt per la seuva. Tant estranha vision. Xlo e Xllina tan semblantas entre elas que se podiá pas endevinhar quala èra de carn e quala èra de matèria sintetica. Totas doas quilhadas linjas, fragilas, miraclosament polidas. E davant elas Yiyiell esbleugit, perdut. Au mitan d’un cercle de barquets metallics ont de segur de cosm-oplits d’elèit èran arremausats, lèsts a traire la terror e la mòrt d’abòrd qu’èra aquò son mestièr. Los invincibles soldats de Viacheslav, qu’an pas jamai sachut de qu’es la paur.

  • Te laisse far, sorreta, li marmussejava a la chut chut Xllina. Sembla que redreiças la situacion d’un biais qu’auriái pas imaginat. Mas oblides pas que soi aquí e que soi pas desprovesida de defensas, amai que los orionencs quitament n’an pas ges d’idèa…

  • Poiriam, rediguèt Xlo a Yiyiell, nos assetar aimablament per charrar, sens tot aquel ceremonial esfraiós de fòrças de destruccion.

  • Aquò’s una idèa senada, diguèt Yiyiell, esmeravelhat de veire Xlo que s’avançava cap a el sorisenta, luminosa, coma lo pus polit dels sòmis.

Mas subran aguèt pas pus davant el las doas subrebèlas sorretas. Xlo e Xllina s’èran esvalidas. De qu’èra aquela nòva mascariá ? Li escapavan tornarmai ?

Yiyiell demorèt longtemps drech au mitan de la prada. Sos uòlhs venián imoisses. A mand de lagremejar, de ràbia, e de quicòm mai benlèu. De lagui amorós ?

***

Xlo aviá subran vist s’escafar la planura d’Al Bateen e lo cèrcle menaçós dels barquets orionencs. Aviá agut lo temps de veire sus la fàcia dau Noosimilar Yiyell una expression de sospresa immesurabla que se dessenhava, sa boca que s’arredonissiá, sos uòlhs que s’alargavan tant e mai. E puòi s’èra retrobada dins un membre de las formas doças, arredonidas, una arquitectura tipicament eridaniana, e aquí l’aculissián dos visatges coneguts : Auqliztreacca e Selenèla.

  • Siás sauva, ma polida, li fasiá Auqliztreacca en li prenent la man amb un gèst d’una sensualitat immesurabla. Los uòlhs de la polida eridanenca escandilhavan coma dos brasasses.
  • Van pas nos seguir ? demandèt Xlo.
  • Me demande coma farián. La singularitat topologica ont nos acaminam per traucar l’espaci-temps es solament coneguda de las estatjantas d’Eridan. O sabes ben. Digús mai e subretot pas los orionencs non n’a la clau.

Xlo vesiá a costat de las doas joves femnas que conoissiá una indescriptibla creatura mièg translucida, un pauc luminosa, de la forma infinidament doça e sempre cambiadissa, que la comolèt d’estonament e d’admiracion.

  • A, disiá Auqliztreacca, conoisses pas nòstra novèla amiga Sresnyya.
  • Bonjorn Xlo, contenta de te rescontrar, disiá Sresnyya.

Car, per tant estonant que poguèsse semblar, Sresnyya parlava lo galactic estandard amb un deliciós accent eridanenc, lo de las pus distinguidas estatjantas dels pus polits quartièrs de Pebriana. L’accent meteis de l’enfachinanta Auqliztreacca.

  • Soi pas umana, disiá Sresnyya. Soi una Xwrynwx. Vene de Galaxia M49 de l’Arremausadís de la Vèrge, a 17 megaparsecs de vòstre polit Camin de Sant Jaume. La lutz de las estèlas que me son familaras pren 57 milions d’annadas per arribar aicí. Nautras Xwrynwx avèm nosat de ligams d’amistat amb la constellacion de l’Eridan. E, o esperam, ne nosarem tanben amb totes los sorelhs dau Camin de Sant Jaume.

E lo vaissèl eridanenc Monique Wittig, linja e eleganta agulha de metal iperbarionic, fusava dins l’esfraiosa vacuitat de la singularitat topologica extra-espaciotemporala ont s’èra tornat plonjar, au quite moment qu’aviá complit sa mission de retrobar Xlo e Xllina.

  • E ont anam ? disiá Xlo ?
  • Es tu que nos marcas l’endrechièira, ma polida, respondèt Auqliztreacca. Los aucèls t’an assabentada dau nom dau sol èsser de la Galaxia que sapièsse de sciéncia segura cossí agandir lo Memoriau.
  • Soi pas tan segura d’o saupre, faguèt Xlo.
  • Retròba tas idèas, ma vesiada. I a pas de còcha. De qué te diguèron los Tres Savis, abans que quitèssetz a la resconduda lor recatador serranèl ?
  • Oc aquò me tòrna, venguèt Xlo.

E diguèt un nom. Un nom misteriós : Crisaora.

  • Veses ben qu’o sabiás. Crisaora : aquel nom nos trai cap a Epsilon Sagittarii. I anam tot drech, disiá Auqliztreacca.

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Cambiar )

Connecting to %s