Per Remesi BOY

Estadi, auba.

Que vaguè a la nueit d’estar longa : eternizada peus agís coalizats de l’excitacion e de la paur, n’i trobavi pas nat som e atau que renoncièi a’m pausar. Totun, ne senteishi pas nada fatiga :

Qu’i soi.

Qu’i son tanben. D’aqueths illustres au demiei deus illustres, testimònis, au dia, deu desfis ausard qu’arronci a la lor divinitat, nat non perpeja en me véder, a despieit de la manca que’us hèi. Que m’ignòran, en s’aprestar maquinaument, s’estimant mei mandà’s lugarnejadas enter eths, uelhadas a l’argüèit de la mendre anomalia, de l’infime avantatge a préner. En aquera gloriosa amassada, n’i pòt pas lusir nada ombra : per eths ne soi pas arren e aqueth arren n’ei pas un risque briga tà eths. Ne soi pas sonque lo remplaçant. Un gravilhon grisàs sus la via peirada d’aur de Nestòr d’Arcadia. Ne soi pas sonque jo : Alex de Tarsia.

Totun, que m’aprèsti dab minucia, en non pas mancar arren ; la corsa que serà longa e lo mendre desbremb funèst. Que m’unti lo còs d’ua òli emparadera, me tornant brembar, dab dolor, los quauques còps quan non me’n davi pas d’aquera estapa. Las camas sustot, que son eras qui subercauhan purmèr. Puish los braç, qui’m deisharàn tot parièr, a mieja corsa au mensh. Quan vieni aqueth moment, quan l’esfòrç e’s harà sofrença, ne m’aurèi pas sonque lo ponhastrèr com motor.

E serà pro ? Tà tot díser, que me’n menshidi, mes dilhèu qu’Era… La soa preséncia sonque, b’ac sèi, que haré hont de la mea sudèra, dansa deus mens espasmes, grandor de la mea insignificança. Ailàs, ne l’apercèbi pas enlòc.

Auré deishat ?

Que’m pareish d’estar ua eretgia, ua manca blasfematòria a la soa invulnerabilitat naturau. Quin poderé estar ? E’s poderé la fragilitat sobta deus campions e l’avossi trucada, Era tanben ?

Que miri a tot torn, esperant estar testimòni de la soa esguitada, acerà, enlà de las sèrras en suspart de l’estadi e que’m gahi a saunejar. Que l’imagini emergir, incarnant la quita tranquillitat, envaranada per l’auba deus dits de ròsa. Portada per un airet fugaç, Era, que’s preneré la plaça sus la linha de partença, shens aver negligit arren deu son aprestatge reglamentari. Aquí pausada, Era, que ns’esperaré, pèhorant l’estria, impacienta de plegar l’ahar.

Mes peu moment, aqueste gai que’s refusa aus mens uelhs. Ne vei pas arren d’Era : ni enlà de las hautors, ni a la zòna d’escauhament e sordeish enqüèra, sus la linha tanpòc.

Era, n’ei pas ací.

Votre commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l’aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s