Per Joan-Cristòu Dordet

L’endeman, me desvelhei a las aubetas. Engulhei mos abits e surtiguei de ma chambra. Davalei los escaliers. Debàs, l’i aviá una bona odor de minjalha que daurava. Un òme desliat me saludet en me damandar si aviá plan durmit coma fau. Li responguei que quò ’nava maugrat quauqua chaucha-vielha que m’avian treblat. Me perpauseren de dejunar. L’i aviá sus la taula tot un fum de minjalha: de las sòrtas de pan, de las fruchas, de las bevendas inconegudas.

D’autres òmes desliats nos junheren. Un còp qu’aguerem dejunat, un òme desliat, lo que m’aviá parlat lo ser passat, me faguet signe de venir dins una pita sala dins un recanton de l’ostau. Quela peça era richament parelhada emb de las estatgieras breçadas de libres. L’òme me ’viset emb un er greu. M’expliquet qu’avian interrojat la sibilla que lor aviá dich que queu champanhòu era un champanhòu enfachinat possedit per un demòni que cercha un òste. Lo que culís lo champanhòu se tròba donc a la mercés dau demòni que lo possedís. Fai totparier mestier d’un pauc de temps per que lo demòni se manifeste dins son òste, lo temps que prénie possession de son arma. Qu’es çò qu’atz sentit quante atz culit lo champanhòu, l’esperit dau demòni incarnat dins la lutz verda es passat dins vòtre còrs. Aura, qu’es mas afar d’oras per que prénie lo contraròtle de vòstre èsser.

Çò que me contet l’òme desliat me sumsiguet, comencei de tremolar de tots mos membres, una paur terribla sasiguet mon esperit, èsser trevat per un demòni vengut d’un monde paralele era una vision d’esfrai. L’òme desliat, en ’visar que suava mon sadol e qu’era en presa ad un sentit de terror prigond, eissaiet de me rassegurar en me dire que l’i aviá totparier un remedi mas que lo remedi era daus còps pieg que lo mau puei que los que lo pòden sufrir pòden pasmens tombar dins la folia e ’chabar coma de las armas en pena per l’eternitat.

M’esmage donc de çò que podiá ben èsser queu remedi daus còps pieg que lo mau. L’òme m’expliquet que qu’era question de far un viatge espirituau dins lo monde daus demònis e de l’i afrontar sas paurs las pus prigondas mas que la sibilla me balhariá mai d’explicacions mas que faliá aura pas punhar l’i ’nar que las prumieras manifestacions dau demòni se deurian regde manifestar. A queste moment, sentiguei au fons de ma budalha coma un tremoladís que me pleget, rodelei per terra en gemant, mos uelhs vireren dins lors cròs puei faliguei. Quauquas minutas pus tard, tornei préner mos sangs. L’òme era quinchat sus me en me parar un veire d’aiga. Beguei una bona rasada. Qu’era los prumiers signes de la possession. Qu’era plan temps de ’nar visitar la sibilla.

L’òme, acompanhat de dos compairs, me menet au defòra dins lo vilatge. Chaminerem vers un ostau bassetz diferents daus autres, mai naut emb una tor coma un clochier que poncheja devers lo ciau e daus esbalhons per l’i montar. L’entrada era duberta, comprenguei qu’entravan dins una sòrta de temple. Entreren dins una bela sala, larja e lonja, emb de las colomnas que sostenian un plafons plan naut. Au fons, siclada en levitacion sus un tròne jos un pali esperava la sibilla. Quela creatura improbabla aviá tres uelhs coma los autres e doas chambas mas quatre braç e sos uelhs eran tots blancs, era tanben mai pita que los autres e d’una color de peu mai burela, los piaus longs daicianta au sòu. Era vestida d’una simpla rauba blancha que semblava dau coton emb un chapeiron que li cubriá lo front.

Auviguei una votz que ressonava dins ma testa, un pauc coma la dau champanhòu enfachinat. Comprenguei regde que la sibilla me parlava per telepatia.

  • « Òme de la terra, setz vengut ’quí per demandar mon aida. M’an dich qu’eriatz aura endemoniat, possedit per un demòni qu’era embarrat dins un champanhòu lusinós qu’atz culit. Vos pòde aidar mas vos fau saubre que lo viatge que setz a far per chaçar lo demòni es perilhós. Vos faudrá beure l’aiga de la granda mòrt per entrar dins l’infern daus demònis e afrontar vòstras paurs las mai terriblas. L’infern es poplat d’èssers demoniacs que martirizan las armas perdudas dins lors contradas. Es situat sus un plan d’existéncia espirituau mas, maugrat tot, las armas l’i patissen quora una chalor insufribla quora un freg insuportable. Lo solet biais de tornar de quel infern es de véncer lo demòni que vos treva. Si qu’es un demòni màger, las chanças de lo véncer son plan feblas mas si qu’es un demòni minor, adonc, benleu que lo podretz terrassar. Quau que siá vòstre adversari, vos fará mestier un artefact, un aneu de poder divinau que vos podrai menar a l’entrada dau reiaume infernau, solet biais de far recuolar lo demòni e de lo far disparéisser. Òme, setz preste per lo grand viatge dins l’infern? »

Un còp que la sibilla aguet ’chabat emb sas explicacions espaurissantas, l’i responguei que si l’i aviá pas d’autre biais de far, era preste per me lançar dins l’aventura perilhosa. Me disset que, aura, nos faliá ’nar dins la chambra mistica per beure l’aiga de la granda mòrt. Se despleget e se diriget en levitar leugierament au dessús dau sòu vers un recanton au fons de la sala darrier una colomna. Dreibiguet una pòrta e me damandet d’entrar dins la peça, segut de l’òme desliat. La sala era voida si n’es un esmari de bois d’un costat e una sòrta d’autar en plen mitan, coma una taula de maubre per s’eslonjar emb daus coissins e un linçòu pausats dessús. La sibilla me faguet signe de me siclar sus la taula. Puei, la n-anet vers l’esmari e ne’n dubriguet las pòrtas en ne’n tirant una fiòla d’un liquide porpre.

  • « Queu fiaulon conten l’aiga de la granda mòrt que la compausicion es secreta. Quand auretz engulit quela aiga, faliretz dins un som prund coma en estat de catalepsia, vòstre còr batrá a penas e siretz copat dau monde viu, auretz pus deguna possibilitat per vos tornar desvelhar manca quand pervendretz a véncer lo demòni que vos a envasit. Ieu restarai a velhar auprès de vos aquí, mas vos acompanharai per avant a l’entrada dau monde infernau emb l’arma e ’lai, vos balharai l’aneu de poder divinau. Après, vos faudrá entrar e trobar l’arma de vòstre enemic. Entraretz dins un territòri v-òrre bitat per de las creaturas demoniacas. L’i veiretz de las scenas terriblas que lo país daus demònis es un infern ente las armas pòden jamai trobar lo repaus, vos faudrá resistar a la folia que mancará pas de vos ganhar. Un còp qu’auretz trobat lo demòni, vos faudrá luchar per lo salut de vòstra arma, l’aneu sacrat de poder divinau sirá ’quí per vos aidar, lo vos faudrá parar endavant per far recuolar lo demòni mas marchará mas si vòstre esperit demòra pauc treblat. Vos fau perparar a afrontar vòstras paurs las mai prundas emb las quaus lo demòni eissaiará de vos assalhir. Atz plan compengut? »

Puei, la sibilla dubriguet lo fiaulon e me damandet de beure lo liquide contengut puei de m’eslonjar. Me sentiguei envasit per una paur terribla, ma testa era secoduda per tot un fum de pensadas e d’emocions mai que peniblas mas, determinat, faguei un esfòrç considerable per m’apasimar. Mas pensadas se pauseren quauqu’un pauc. La sibilla me disset que me faliá beure l’aiga d’un solet còp. E d’un ’lanç, ’trapei lo fiaulon e lo voidei còpsec puei m’eslongei regde sus los coissins.

Quò comencet de brundir dins ma testa, era tot coma envirajat, la sala comencet de virar autorn de me e au bot d’un moment, faliguei franc. Sauriá pas dire quant de temps passet mas tornei préner mos sangs dins un endrech inconegut, tot sorne e coma etereu, aviá quitat la sala ente me trobava endavant. Davant me se trobava una pòrta giganta, roja, emb daus simbòus de mòrt que los motius dessenhavan de las creaturas parieras a daus demònis, daus quites dragons e autras béstias infernalas, gorgonas, idras e cerbers que chaçavan daus umans que fugian davant elas. A queu moment, davant me, apareisset la sibilla.

  • « Coma promés, sei venguda vos portar l’aneu de poder divinau. Vei-lo-quí, qu’es un aneu qu’exista mas sus lo plan etereu. Portatz-lo a vòstre det e paratz-lo davant las creaturas demoniacas. »

Me balhet l’aneu que passei a mon det. Puei, la sibilla me faguet un signe de la man coma per me lançar un sortilegi de proteccion. Sentiguei en me frotjar l’eime, lo coratge de me confrontar a queu monde sordide e a sos èssers malefics. La sibilla dispareisset e me tornei trobar solet davant la pòrta de l’infern.

Votre commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l’aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s