Per Joan-Cristòu Dordet

D’un solet còp, sentiguei coma ’na man me sasir per lo pè. M’avisei emb orror qu’una bròcha d’arsaleç s’era enrotlada autorn de mon pè e començava de me soslevar dins l’er. Tirei de totas mas fòrças emb las mans sus la bròcha per que me lasche mas resistava, la diablessa, ’trapei regde mon coteu per la copar. Urosament que mon coteu era bien ’fialat de sòrta que reussiguei a copar la bròcha, auviguei una gemada au moment que la copei. Mas ente era donc ’ribat? Lo país de Las Tors rescondiá donc tau un endrech secret, una sòrta de luòc sus la tauvera dau monde uman, país d’èssers enviblaires plan ostiles aus viatjadors. Los quites aubres semblan vius aquí, auriatz dich qu’aviá quitat lo monde naturau per un país subrenaturau mas gaire plasent.

’Bitat per una paur negra, era ’quí a m’esmajar coma ’nava far per me tirar de quel embolegadís quand auviguei de las votz, coma de la votz umanas au luenh, pas tan luenh, mas dins ’na linga que compreniá pas, semblavan mai de las chantadas que non pas de las conversas ordinàrias. Aperçauguei daus lums, coma daus chalelhs a quauquas diesenas de metres de me. Ne’n i aviá mai d’una. Me metei de credar aida per que me venian portar secors mas au quite moment que credei, los chalelhs se tueren.

Per ma jargacion, creguei subran auvir dins l’aiga un borlhonadís coma si quauqua béstia feramina serpentajava, presta a se dreçar per m’emportar. E tot emb-d’un còp, una béstia semblant ad una serp bela mas emb doas testas surtiguet de l’aiga per se lançar sus me. Aguei a penas lo temps d’eschivar son ataca quand tornet tombar dins l’aiga mas ieu perdei lo balanç e bancuolei dins l’aiga. Me tornei regde quilhar sus mos pès, taschant mejan d’einançar per eschapar a quela béstia que mancariá pas de me tornar agressar. Lancei d’enguera de las credadas e viguei de nuveu los lums daus chalelhs de tot aura daus èssers que semblavan umans. Questa vetz, los chalelhs se ’prueimeren. Darrier me, auviá d’enguera lo borlhonadís e las bròchas daus aubres me fasian daus cròchapès de sòrta que m’era plan malaisat d’einançar. Los lums se ’prueimavan de mai en mai e devinava las siloetas daus èssers que las portavan. Semblavan plan daus òmes maugrat que lo lum pareissiá pas tan naturau coma lo dau falòts que n’am dins nòstres ostaus. Auviguei una votz venguda d’ensús, quauqu’un que s’era enjaluncat sens que lo vese dins un aubre e me lançava una còrda per que puesche grimpar per me surtir de quela panada. ’Trapei la còrda e me tireren vers lo naut dins l’aubre. Coma fasiá brun, viguei pas ben la fàcia de lo que m’aviá aidat mas me disset d’esperar ’quí un pitit moment. Eu sautet per terra. Viguei d’autras siloetas que semblavan se brejar contra quela creatura improbabla qu’era dins l’aiga. Au bot d’un moment, auviguei ren pus mas quauqu’un grimpet dins l’aubre per me dire qu’aura, tot ’nava ben, que l’i aviá pus ren a crànher. Vesiá totjorn pas la persona que m’aviá portar secors. Me disset de tornar davalar au sòu mercés a la còrda. Debàs, l’i aviá daus lampissons qu’esclaravan daus « òmes ». Davalei emb la còrda e viguei de mai près los que m’avian sauvat. Semblavan daus òmes mas emb quauquas diferenças que eran de corporança mai fina emb daus membres mai fins que los òmes e eran mai beus e subretot avian un tresesme uelh au mitan dau front, los piaus pusleu longs. Çò que ‘ribava m’eschapava: coma un champanhòu, fuguessa -t-eu bargassaire, aviá pogut me menar dins un autre monde inconegut dau monde uman? Los òmes daus tres uelhs, qu’eran benleu una diesena me porteren, auriatz dich que volavan au dessús dau sòu tant eran lestes a marchar dins queu gaulhasson. Aguei l’impression que lo viatge duret un bon pauc de temps, trauquerem la zòna sanhosa per ’ribar ad un endrech mai sec ente los aubres se fasian pas tant espés e finalament, ’riberem ad una muralha de peiras dins una plan larja esclarzida emb una pòrta de bois au mitan. Quauqu’un tustet a la pòrta e regde, un guichon dins la pòrta se dubriguet. Una votz damandet quauqua ren dins ’na linga que coneissiá pas. Una autra responguet e la pòrta se dubriguet. M’avian pausat au sòu e ieu podiá marchar aura. ’Chaberem d’entrar per una charriera de terra que penetrava dins çò qu’era manifestament un vilatge emb de las pitas cabutas de peiras clujadas. Leu, ’riberem ad un ostau mai beu, coma una sala comuna. Me fagueren signe d’entrar. Au dedins, una taula era installada au mitan d’una granda sala sòbra, mas emb de las cortinas que maiavan las parets. Me fagueren siclar. Era impressionat e afolit per tot çò que m’era ’ribat dins la jornada mai la nuech.

Se sicleren tanben tot autorn d’una bela taula. L’un d’entre ilhs se viret vers me e me parlet entau dins ma linga:

  • « Que fasiatz dins quela partida de la forest? Qu’es un endrech dangierós e l’i vesen p’un òme d’ordinari. »

Expliquei qu’aviá auvit una votz que me ’pelava e me disiá de lo venir querre, un champanhòu, era segur que qu’era un champanhòu, que l’aviá aura dins ma biaça. Ausei pas lor damandar qui eran.

  • « Devetz èsser empaurit qu’atz segur jamai vist daus èssers coma nautres. Vos devetz damandar qui som. Mas fajatz-nos veire queu champanhòu. »

Tirei lo champahòu de ma biaça. Era totjorn parier, gròs pè, lo chapeu verd, ren de nuòu. Los òmes daus tres uelhs viseren lo champanhòu, pensivós. Me disseren que coneissian pas quela sòrta de champanhòu e me damanderen coma l’aviá trobat. Lor expliquei que quante l’aviá trobat, lusissiá d’una lutz verda, dançava e parlava en me en me damandar de lo culir, çò que faguei. Los òmes daus tres uelhs fugueren estonats. Ajostei que quand l’aviá copat au pè, la lusor s’era esvanesida e qu’aviá sentit coma quauqua ren entrar en me.

  • « Puei que setz vengut chas nos, vos vam dire ente setz ’ribat. Setz ’ribat dins lo monde de l’òrlutz qu’es un monde paralele au vòstre e nautres som lo pòple daus òmes desliats. Lo monde de l’òrlutz es ’quí per manténer lo balanç dins vòstre monde, qu’es un monde secret de las leis fisicas que son pas coma chas vos. L’i a gaire de trauchadas entre vòstre monde e lo nòstre mas ’riba que daus demònis passen dins vòstre monde per lo desvirar, nautres som ’quí per empeschar que se produsisse. A rebors, qu’es d’enguera mai rale que daus umans trauchessen los portaus dimensionaus per ’ribar dins nòstre monde. Benleu que lo champanhòu qu’atz trobat a permetut quela trauchada. Nos fau damandar a la sibilla. Mas per aura, qu’es temps de se pausar.»

M’ufrigueren un pitit marendon per minjar puei me meneren ad una chambra a l’estatge plan doçorosa emb un grand liech. Me disseren de passar una bona nuech en atendís l’endeman. Era talament ’bracat que m’endurmiguei còpsec maudespiech totas las mesaventuras que m’eran ’ribadas. Mon durmir fuguet agitat emb tot plen de chaucha-vielhas que me vengueren trevar, daus monstres prestes a m’engulir, de las creaturas feraminas que se tròban mas dins lo contes de fadas coma de las idras de set testas que me vòlen craunhar.

Votre commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l’aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s