Per Joan-Cristòu Dordet

Era preste a abandonar quand viguei jos un vielh chassanh una lusor verda, quauqua ren que mirava pas los rais dau solelh coijant mas que belujava jos las fuelhas a l’aciau d’un vielh chassanh tòrt. Me ’prueimet docetament per paur que se’n anessa e dins ma testa, lo marmús era jamai estat tan fòrt, segur que deviá pus èsser tan luenh. La lusor era pas plan viva mas l’i aviá p’un dobte, l’i aviá ben quauqua ren ’lai e mai me ’prueimava mai quò chantava. Questa vetz, qu’era tot coma si auviá lo marmús tant au defòra coma au dedins. L’endrech era vengut coma fòra lo temps, un luòc enchantador coma fòra lo monde ordinari. Era pas mai a cinc metres quand la lusor se faguet mai fòrta emb quauqua ren d’esglasiant per ben dire. La paur me ’trapet que me soslevet la paleta de l’estomac. La lusor dançava davant mos uelhs esbaubits. Davant mos mirons, un champanhòu verd lusinós chapbranlava de drecha a mança, a penas ’catat per doas-tres fuelhas e luquetejava mai chantava. Auriatz dich que los aubres se quinchavan per protejar queu champanhòu enfachinat. E me ’pelava totjorn. Aura, era a portada de man mas sabiá gran de qué far. Auviguei una votz:

« Culís-me, te sirai jauvent. », çò disset lo champanhòu bargassaire.

Fossinei donc dins mon borsicon per ’trapar mon coteu que l’i era conhat en pampalineta. La lusor era mai viva aura. E donc, me quinchei sus se per li copar lo pè e, flet, lo copei franc. Au moment que lo prenguei dins la man, la lusor se plantet mas aguei maitot l’impression que quauqua ren entret en me. Autanben, lo marmús se plantet e l’endrech se faguet mai seren, mai ordinari. Visei un pauc mielhs lo champanhòu qu’era un champanhòu coma ne’n aviá jamai vist, emb un pè large e un chapeu verd e de la mossa verda jos lo chapeu. Puei lo sarrei dins ma biaça.

Lo solelh s’era coijat maugrat que fuguessam d’enguera entre chens e lops mas los prumiers lunons miralhavan desjà dins lo ciau e la luna plena montava. Dins queu bòsc, au solelh de las lebres, l’ambient demorava un pauc inabituau maugrat la disparicion de la lusor irreala mai quauqu’un pauc esfredabla. Sabiá pas si tornariá trobar mon chamin ’ceptament a questa ora dins un endrech inconegut e comencei de migrar. Coma de costuma, per me puscher permenar tranquille, aviá ren pres de tecnologic per puscher contactar qui que siá e mon solet biais per me’n tornar era de comptar sus mon sens de l’orientacion. L’i a mas qu’aviá marchat a l’asard pendent de las oradas e sabiá segur pas tornar a la via d’ente m’aviá escartat. Las béstias de la forest començavan de s’esvelhar emb lo jorn falit, un vielh chavan udolava e se podiá auvir las brochilhas qu’unas sauvatginas fasian crasenar. Aviá pas un quite lampisson per m’esclarar. Urosament, lo traslutz me permetiá de l’i veire plan mielhs que si qu’era estat luna chabròla. Mas sabiá gran ente ’nar, l’i a mas que lo solelh en se coijar m’aviá indicat lo ponent e donc, me fie que si marchava drech dins quela direccion, ’chabariá per ’ribar en quauqu’un luec, rasís ’na bòrda benleu. Entau decidei de me lançar drech vers l’oest. Me metei en marcha emb queu champanhòu dins la biaça. Quel endrech de la forest era totjorn mai o mins estranh, pas coma los bòscs que percorre tots los jorns, los aubres avian de las fòrmas estranhas que fasian coma daus grands braç e puei los truncs eran pauc que pro cabornats, auriatz dich de las charas que fasian daus risons verenós, quauqua ren de trasvirant. Dau temps que chaminava peniblament au mieg de la forest bassetz espessa, entre rumecs, ortrujas e ’pelons de chastanhas que te fissan lo pès, aperçauguei de las lutz que ’navan e venian en nautor dins los aubres e aviá lo sentit que los aubres bujavan coma si eran vius. L’endrech veniá de mai en mai sanhós si tant ben que lo bruch de mos pas fasiá cloncon. ’Ribava donc ad un endrech molierós, benleu rasís un riu, çò que ’dobava pas mon afar e que rendiá mon einançada de mau sufrir. Aviá los pès trempes e començava de bufar coma un tais. Me plantei doas minutas per repréner mon alen. Ne’n profiechei per ’visar alentorn. Los chassanhs e chastenhs avian laissat la plaça a daus arsaleç de las fòrmas inabitualas, coma carcinadas. En mai, aviá l’impression d’auvir de las votz que suchetavan que venian daus aubres. Un pauc mai luenh, creguei veire daus eschantits que dancejavan dins l’er au dessús de la sanha e mai cresiá que mos sens me jugavan daus torns e qu’aviá de las viblasons. Quò m’empaurisset que lo diable, ne’n menava pas large e comencei de me dire que qu’era perdut e que ’chabariá engulit per lo fons de quelas aigas durmentas o ben devorat per quauquas creaturas envibladas que trevavan lo luòc. Me pense que queu champanhòu era embosinat e m’aviá ’pelat per me menar perdre.

Votre commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l’aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s