Dagon per Howards Phillips Lovecraft – 1919 (1917)

Traduccion per Astrau Papazian

Cobèrta per JasonEngle 

Escrivi aquò dins un estat mentau ben estrani, car aquela nuech, serai pus.

Paure, e en arribant a la fin de meis estòcs de drògas que solet pòdon rendre ma vida suportabla, pòdi desenant pus suportar aquela tortura; me gitarai per aquela estringada fenèstra fins a la carriera sordida.

Pensatz pas a travèrs de mon esclavatge a la morfina que siáu un feble o un degenerat. Quand auretz legit aquelei paginas chimarradas a la lèsta, belèu podretz devinar, sensa ne’n comprendre la totalitat, perqué me fau o la demembrança, o la mòrt.

Èra dins una dei mai dubèrtas e trevadas dau vast Pacific que lo cargo sus quin èri foguèt atacat per un bastiment alemand. La Granda Guèrra ne’n èra a sei premiers començaments e lei fòrças oceanicas deis Huns avián pas encara totalament aprefondat fins a li degradacion futura; nòstre naviri èra adoncas d’un grand interès per elei mentre que nosautres e l’equipatge eriam tractats ambé tota la justícia e la consideracion degudas ai presoniers de guèrra. La disciplina de nòstre raubaire èra tant liberala, d’efèct, que cinc jorns après nòstre raubament ai capitat a m’escapar solet sus un pichòt batèu ambé d’aiga e de provisions per un lòng moment.

Quand foguèri enfin a la deriva e libre, aviáu fòrça pauc d’idèas sus ma posicion. En essent pas un navigaire competent, podiáu solament devinar vagament per lo solèu e leis estèlas qu’èri a l’entorn dau sud de l’eqüator. De la longitude, sabiáu ren, e podiáu vèire ges d’illas o de còstas. Lo temps restava suau e pendent de jorns innombrables derivavi sensa but e sota lo solèu cremant; en esperant siá un naviri quin que siegue, siá l’arribada sus lei còstas de terras abitablas. Mai ges de naviris o d’illas apareguèron e acomençavi a desesperar dins ma solesa sus l’immensitat desalenada de blau infinit.

Lo cambiament se faguèt alora que dormiáu. Ne’n coneisserai jamai lei detalhs; car mon sòm, maugrat qu’èra trebolat e infestat de pantais, foguèt continuau. Quand fin finala me derrevelhavi, èra solament per me descurbir mieg aspirat dins una estenduda viscosa de fanga negra infernala que s’estendiá a l’entorn d’ieu en ondulacions monotònas fins a l’orizont, e dins la quina mon batèu restava encalat a quauques mètres de ma posicion.

Meme se podètz imaginar que ma premiera sensacion foguèt lo meravilhament a l’endavant d’una tala transformacion, impensabla e prodigiosa, de la scena, èri en realitat mai espaventat qu’acipat; car i aviá dins l’èr e sus lo sòu porrissent una impression sinistra qu’emplissiá mon arma d’esglari. La region èra putrida ambé lei carcassas de peis en descomposicion, e d’autras cauvas mens descriptiblas qu’aviáu vistas emergir de la fanga òrra de la plana interminabla. Belèu deuriáu pas esperar de transmetre a travèrs de simples mòts l’indescritibla orror que pòu prendre vida dins lo silenci absolut e dins l’immensitat esterila. Ren èra audible, e ren èra vesedor alevat de la larga tèrra de nita negra; pasmens l’immobilitat absoluda e l’omogeneïtat dau païsatge m’opprimissián d’una paur pestilenciala.

Lo solèu s’abrasava dempuei un cèu que me pareissiá quasi negre dins son abséncia crudela de nívols; coma se remandava l’imatge d’aqueu palun de tencha sota mei pès. Alora que rampavi dins lo batèu encalat, realisavi qu’una soleta teoria podiá explicar ma posicion. En consequéncia d’un trevirament volcanic sensa precedent, una partida dei fons oceanics devián èstre estada projectada a la superficia en expausant dei regions escondudas desempuei dei innombrables milions d’annadas sota dei insondablas fonsors d’aigua. Tant granda èra l’estanduda de la novèla terra que s’èra auçat sota mei pès que podiáu pas percebre un solet sòn de l’ocean descadenat, independentament de coma assaiavi. E ges d’aucèus marins èran vesedors.

Pendent mai que d’una ora, restavi assetat en pensant o en dorment dins lo batèu, que jasiá sus lo flanc e ofrissiá un pauc d’ombra alora que lo solèu s’avançava dins lei cèus. Ambé lo progrès dau jorn, lo sòu perdèt un pauc de sa viscositat e pareissiá pron sec per viatjar durant un pichòt moment. Aquesta nuech, dormiguèt fòrça pauc, e lo jorn d’après me faguèt un paquet contenent d’aigua e de norridura una preparacion per un viatge terrèstre en quista de l’ocean disparegut e d’un sauvament potenciau.

Lo tresen matin, lo sòu èra d’ara endavant aisadament practicable. La fortor dei peis èra abominable; mai mon esperit èra tròp tafurat per de cauvas mai grèvas per m’abaissar a un si pichòt mau, e anavi alora vèrs un objectiu desconegut. Tot lo jorn avançavi drech a ponent, guidat per un montet luench que se dreiçava mai enaut que tot autre auçament d’aqueu desèrt gibós.

Aquesta nuech campavi, e lo jorn segon contuniavi de viatjar devèrs lo montet; e meme s’aquest objèct me pareissiá a pena mai pròche que quand va aviáu vist inicialament. Lo quatren sera ajonhèri la basa dau mont, que se destapava ben mai enaut que çò que podriam vèire de luenh; una valada intermediària va grandissent a respèct de la superficia generala. Tot escagassat, escalavi pas e dormiáu sota l’ombra de la còla.

Sabi pas perqué mei pantais foguèron tant sauvatge aquesta nuech; mai ben davant que la Luna decreissenta e gibosa s’enaura, enauta subre la plana dau levant, èri ja derrevelhat, glaçat de trespiracion, e determinat a pus dormir. Podiáu pus passar encara de talas visions coma aquelei qu’aviáu vist. E dins la lusor de la luna compreniáu alora lo manca de saviesa de viatjar de jorn. Sensa l’escrachament dau solèu dessecant, mon viatge seriá estat mens costós en vòlha; d’efèct, ara me sentiáu sufisentament capable de faire l’ascension que m’aviáu maucorada sota lo solèu. Empaquetant mei besonhas, m’enanavi per lo crestend dau mont.

Ai dich que la monotonia infinida de la plana valonada me causava una orror informa; mai pensi que mon orror foguèt mai granda encara quand, en arribant a la cima dau montet, arregardavi fins a una insondabla fòssa o canhòn que sa la negror èra pas encara illuminada per una Luna tròp bassa. Me sentiáu en riba dau monde; Escrutavi en delà de la frontiera fins a un caòs sensa fons de nuech etèrna. A travèrs de ma terror s’escampèron d’estranis sovenirs dau Paradís Perdut e de l’òrre aveniment de Satan dins lei reiaumes delaissat dei tenèbras.

Alora que la Luna se salhava totjorn mai enaut, acomençavi a vèire que lei pendas dau vau èran mens perpendicular que çò qu’aviáu imaginat. Cengles e afloraments ofrissián una descenduda relativament aisada, mentre qu’après quauquei centenaus de pès, la penda veniá fòrça graduala. Despachat per una impulsion que pòdi definitivament pas analisar, devalava lei ròcas ambé malei penas e m’arrestava en dessota sus la penda mai doça, en canejant lei fonsors Stigianas que deguna lutz tocava.

Subran, mon atencion foguèt captada per un objèct vast e singular sus lo pendís opausat, que se dreiçava a quauques centenaus de mètres de ieu; un objèct que lusissiá feblament sota lei novèus rais de la Luna ascendenta. Me rasseguravi totara qu’èra solament una gigantesca pèira; mai èra conscient de l’impression particulara que sei contorns e sa posicion èran pas l’òbra de la Natura soleta.

Amb una observacion menequeta, foguèri emplit de sensacions inexprimiblas; car en despiech de son immensitat e de sa posicion dins un abís que jasiá sus lo postam oceanic desempuei lo jovent dau monde, percebiáu sensa ges de dobte qu’es l’objèct estrani èra un monolit ben faiçonat que sa massa aviá conegut l’artesanat e belèu lo culte de creaturas vivas e pensantas.

Enlordit e espavordit, e maugrat lo frenison particular d’excitacion dau scientific o de l’arquèològ, examinavi mon environament mai precisament. La Luna, pròche de son zenit, lusissiá vivament e estranhament au dessubre deis estepas ondejantas dins l’avenc, e revelava l’existéncia d’una estenduda d’aiga luencha dispareissent de la vista dei dos caires, e que tocava quasi mei pès alora qu’èra sus la cornissa.

Delà l’abís, leis ersetas careçavan la basa dau monolit ciclopèu; e arremarcavi desenant sus sa superficia deis inscripcions e esculturas brutas.

L’escritura èra dins un sistèma ieroglific que coneissiáu pas, e èra incomparable ambé tot çò qu’aviáu vist dins lei libres; per una granda partida, èran de simbòls aquatics estandardizats que representavan de peis, d’anguielas, de porpres, de cruveluts, de molluscs, de balenas e d’autras cauvas similaras. Mai que d’un caractères representavan de cauvas desconegudas dins lo monde modèrn mai que sa forma, vistas descompausadas sus la plana sortida de l’ocean, m’èra familiara.

Au revenge, lei gravaduras me manteguèron emmascat. Totalament vesedor a travèrs d’aigas brandadas gràcias a li talha enòrma, un tablèu de bas-relèus que sei subjècts aurián excitat un Doré. Pensi qu’aquelei cauvas representavan d’òmes- au mens una certana forma d’òme; èran depintats coma de peis sota leis auças de baumas marinas, o rendent omenatge a de autars monolitics aparentament sota l’ocean tanben. Ausi pas parlar per lo menut de li cara e formas; lo simple sovenir me fa venir bleime. Grotesc delà de l’imaginacion d’un Poe o un Bulwer, èran monstruosament uman en larga partida levat de mans e pès paumats, de labras immensament largas e mòl, d’uelhs vitròs e bombut o d’autras elements mens plasent a se remembrar. Curiosament, pareissián mau talhats, mau proporcionats ambé li rèireplan; car una dei creaturas èra mostrada en tuant una balena representada solament un pauc mai granda qu’ela-mema.

Ai arremarcat, coma ai ja dich, li anar grotesc e li talhas estranis; mai après un moment decidissiáu qu’èran solament lei dieus imaginaris de quauques tribús primitivas de pescadors o de marins; quauques tribüs que sei darriers descendents avián perits mai que d’una èra davant que nascan lei premiers avis dau Piltdown o de l’Òme de Neandertau. Meravilhat per aqueu avans-gost inesperat d’un passat delà de la concepcion dau mai temerari antropològ, restavi pantaire alora que la Luna projectava dei rebats estranis sus lo canau silenciós fàcia a ieu.

Subran, va veguèri. Ambé solament quauques ersetas per marcar son arribada a l’èr libre, la cauva resquilhèt fòra l’aiga sorna e fins a ma vista. Vast, de la talha d’un Polifem, e aïssable, lo mòstre colossau s’abrivava fins au monolit e l’enserrava dins sei bras escalhós immens en clinant sa tèsta e en emetent mai que d’un sòn destorçut. Pensi qu’alora, venguèri fòu.

De mon ascencion desfrenada dei pendas e de mon viatge delirant fins au batèu encalat, me remembri fòrça pauc. Me pareis qu’ai cantat enormament, e qu’ai ris quand podiáu pus cantar. Ai lo sovenir fosc d’una gròssa tempèsta quauques temps après mon retorn au batèu; pasmens, sabi qu’ai entendut d’esclats de tròns e d’autras tons que la Natura emet solament dins seis oras lei mas terriblas.

Quand emergissiáu deis ombras, èra dins un espitau de San Franciscò; menat aicí per lo capitani d’un naviri American qu’aviáu recuperat mon batèu au còr de l’ocean. Dins mon deliri, diguèri fòrça, mai mei mòts recebèron ges d’atencion.

Mei sauvaires sabián ren sus deguna auçada de terra dins lo Pacific; e pensavi inutil d’insistir sus plen de cauvas que podrián pas créire. Un còp, cercavi un etnològ reconegut e va divertissiáu ambé mei questions particularas sus la legenda Filistina de Dagòn, lo Dieu-Peis; mai en percebent lèu son estrechor d’esperit, insistissiáu pas.

E es la nuech, subretot quand la Luna es gibosa e decreissenta, que vegui la Cauva. Ai assaiat la morfina; mai la dròga a ofèrt solament un respiech ponctuau e m’a tirassat amb ela fins a un estatut d’esclau sensa sauvament. Ara vau tot terminar, après l’escritura d’aqueu rendut còmpte qu’amusarà cinicament mei comptemporanèus. Me questioni sovent, belèu aviáu solament tot fantasma, tot essent una soleta invencion de la fèbre alora qu’èra escrachat per lo solèu, en delirant dins mon batèu après mon escapada dau naviri de guerra alemand.

En respònsa a aquest questionament, recebi sempre una imatge orriblament viva. Pòdi pas pensar ais mars prefondas sensa frenir a la pensada de totei lei cauvas desprovesidas de noms e de formas que, ara, rampan e gafolhan sus lo sòu viscós, en venerant d’autras idòlas rocassosas e en gravant lors semblables mostruós sus quauques obeliscs sota-marins de granit destrempat.

Pantaisi d’un jorn quand podràn s’auçar delà deis ondadas per rebalar entre lis arpas pudentas lei rèstas d’una umanitat cativa, arrenada per lei guerras. Un jorn quand lei terras aprefondiràn e seràn remplaçadas per lei fonsors sornas de l’ocean auçadas dins un pandemoniom universau.

La fin es pròcha. Ausi un bruch a la pòrta coma s’un immens còrs resquilhant va turtava. Me trobarà pas ! Dieu, aquesta man ! La fenèstra ! La fenèstra !

Votre commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l’aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s