Per Laurenç Revèst

Ai enmainatjat. Al plan terren, dins lo mieu primier estudio. Una terrasseta, un salon-cambra pron gran, una cosineta e una sala de banh, amb un banh.

Escoto los bruches, per lo moment me son encara estrangiers.

La pòrta que se barra, de talons auts penso reconóisser.

Una veitura se parca. Los bruches son quistes en aquela residéncia granda.

Mai luenh, un jembe pica. Me’n comprarai un per li far la replica.

Dintre sio equipat. Un taulier de campatge rectangular en tubs per me manjar.

La ràdio que me sio compraia a Darty per escotar Ràdio Nòva o ràdio FG.

Una laissa granda de fusta contraplacaia amb dos estaudèls per me far lo burel de Ministre. Es enòrme. Dessús la plaça manca ren.

En esperant, ai mes un escòch ambal mieu nom sus la bóstia de letras.

Per durmir, ai un liech de camp que ven de l’epòca que mama campava. Es un Lafuma blau amb de tubs daurats. L’ària de ren, se duerme ben sus. Dona l’impression de far de campatge. Es cool. 

Vau a la fac en velo. Lo dissabta, vau far las compretas a la supereta. La dimenjaia, fau la grassa matinaia. Fau los devers e las lecturas. De còps, tiro fins a la plaça de la Comèdia per la libraria occitana Sauramps o la libraria dal barbut cevenòl.

Aüra ai una plaqueta ambal mieu nom engravat, fa seriós.

Viro un pauc reond. Espero la setmana amb plaser. Per descurbir de monde occitanofòns novèls.

Lo diménegue es un moment d’introspeccion e de trabalh. Mas coma trabalho cada sera de la setmana per los corses, vau un pauc de pertot a velo. Tot es nòu per ieu.

Rescòntro una frema. Roxana.

E passan las primieras vacanças a veire la bèla familha, sa maire e sos paigrands. Pilhar la veitura, direccion Alps.

El, provava de far ben.

Viva ren dins un musèu coma disiá per se parar de la dòxa.

La veitura, aviá una vita tanben. La familha de Roxana capissia, qu’èra la primiera de brutar amb el.

Pi cròmpan una novèla veitura. La maire de Roxana li ditz: n’as jamai agut una tant pròpra !

El rospèta. La familha li ditz qu’es ver. Ben far e laissar dire.

Estacions d’esqui. Prats. Maisons de fusta.

I son de gents que per astre rescontratz. De gents coma vos e ieu. E que, per ren, just per partajar la lenga e cultura occitana, vos duerbon ce que pòon per vos assabentar.

Simone e Julien de Buelh son d’aquelos. De Peunas estant pi en Buelh, comerciant amb la frema dal país.

Parlar lo gavòt, es possible amb els. Far rescontrar de gents encara mai ancians, de segur.

Vos aculhir amb la familha coma un membre.

Vos assostar a mai s’i es de besonh.

Esto sera, los acompanhan al Baticlam.

Mas lo sera, es la brolha. Per una pecadilha. Un òme, d’un trentenal d’ans m’agacha mariament. Mi levo. Lo vau veire.

« Se la donam tu, lo gus » que ditz, mi provòca!

Mi ditz mai: Ailà o al bar!?

E un autre, sonat Loís, dal meme eatge sembla, s’arrèsta. Interven e dedramatiza. Es talament segur d’el que l’agressor sembla èstre coma un enfant. Plora. Tot aquò perqué sio de color.

Votre commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l’aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s