Mariana

Per Felip Biu

Hic maladit,

Uei pergas tu lo cap

E doman l’arraditz

Volhatz trobar ací ua letra qui’m mandè un espectator deu men darrèr espectacle. Que poderé lhèu interessar los vòstes legedors. Que precisi qu’èi passat lo tèxte en grafia classica : la grafia d’origina, tota personau e qui ne seguiva pas nada règla, ne’n facilitava pas la compreneson.

Auloron, eth 21 de seteme de 2018

Monsur Teishenèr,

Qu’èri ath vòste espectacle Semiaires qui presentàvatz er aute dia ar auditòrium deth Castèth d’Este en encastre deras Jornadas deth Patrimòni. Tà díser era vertat, qu’ei un amic qui m’i avè arrossegat drin per fòrça : a jo ne m’agradan pas tròp eths dequeròs occitans e intellectuaus. Aquò dit, ne regreti pas de i estar anat. A despieit dera calor ena sala conhida de monde e non climatizada, que passèi un moment hèra plasent. E que’m hasó gai de véder tota aquera joenessa plea d’arsec a dançar e a cantar en patuès. Mes sustot, e qu’ei era rason d’aquesta letra, era serada que marquè, en un sens, eth punt finau d’ua hèita qui m’arribè mei de quaranta ans a, e qui credí d’aver desbrombat. E dongas, puishque adara, d’ua faiçon, ètz ligat ad aquesta istuèra, permetetz-me de la vse contar.

Aceth dia – qu’èra un dimenge vrèspe peth torn de Marteror – un còp disnat dab eths de casa, qu’èri partit tot sol tà caçar era paloma deth costat dera cresta de Benon, capsús de Shossa, sus eth camin dera Pèira de Sent Martin. Eth dia abans, que s’i avè vist a passar mantua volada, e quan deishèi er’auto sus eth bòrd dera rota ath planèr de Shossa, dejà que’n vedoi duas qui s’abatèn sus eth bòsc de Guilhèrs, drin en devath deth còth de Suscossa. D’aqueth temps, n’èra pas com adara, be n’i avè palomas ! Que viravan e qu’arreviravan peth cèu clar d’octobre abans de s’anar pausar totas amassa com ua nubla blu gris sus bèth haget entà’s hartar de hajas. Qu’aví donc er’ahida de me’n tornar tà casa dab eth carnèr plan guarnit.

Partit drin tard, que gahèi d’un bon pas un sendèr brostèr tà pujar tara cresta on sabí quauques bons pòsts. Acerà haut, n’averí pas nat concurrent : eths autes caçadors que s’estimavan mei d’anar tara palomèra o de’s postar mei pròche dera veitura tà s’estauviar era camada. Totas eras pistas qui ath dia de uei, com eths hius d’ua gran tarlaca, se crotzan e s’entercrotzan capvath eths bòscs de per noste, n’existivan pas enqüèra.

Qu’èri joen lavetz, que caminavi lèste, e a maugrat deth calibre 12 superpausat de Manufrance qui’m pesava sus er’espatla, ath cap d’ua òra e mieja que’m trobavi rendut ath baish dera cresta. Que’m tirèi era bota deth sac, que’n bevoi dus horrups, e per’esclarida d’un arbo cadut qu’espièi ath davant : eth Tremblar dera còsta de Shossa que pareishè, tot arroi dera heuguèra seca d’abòr, com ua pèth de renard estenuda ath sorelh. Mes eth cèu qu’èra vueit, ne passava pas nada volada. Que contunhèi de pujar e qu’arribèi ara cresta. Per caparrèr tanpòc, sus eths penents de Legòrra o deras parts deth Cothet de Plantèr, e mei enlà, peths soms drin trebós deth Bascoat, nat ausèth en vista. Alavetz que m’installèi ath pè d’un arbo e qu’atendoi, en de batles. Ath cap d’ua òra, que decidii de seguir era cresta tà capvath, véder si avori mei de sòrta peth penent de Cojarsut. Camin hasent, com m’ac pensavi, n’encontrèi pas arrés, e nada bèstia non gausè hà’s véder. De clar en clar, eth brut amortit d’un pet de fusilh que traucava eth silenci dera montanha, luenh, per Soriguèra o per Hornèra. Bahida aqueths caçadors qu’èran estats mei plan inspirats que jo.

A un moment totun, que m’estanquèi tà har aurelha : que m’avè semblat enténer, portat peth vendòt qui hasè càder a tot doç eras huelhas de hau, com un escarcalh, o un esclaquerat d’arríder de mainada, tindant clar. Totun, per mei qui demorèssi a escotar, demandant-me quina familha averé podut hà’s seguir un mainatge per aqueths bòscs pregonds e costaluts, ne tornèi pas audir arren. Que tirèi camin, e drin après qu’arribèi ath cap dera cresta, en suspart de Cojarsut. Aquiu, tota era vath que m’apareishè, immobila, shens nada vita. Eth vrèspe que començava d’estar plan avançat, e jo pro desahidat. De’s passejar peths bòscs qu’ei agradiu si voletz, mes shens estar un carnassèr, qu’ei miélher de se’n tornar tà casa dab un par de palomas ara saca. Que balançavi : e s’ac valè de s’estar enqüèra un drin, o èra mei avisat de deishar de mólher garias e de se’n tornar ? Finalaments, que prengoi eth partit de demorar un drinòt.

E que m’en sabó plan. Per’mor un quart d’òra après, qu’avisèi ua petita volada qui virolejava, en cèrcas d’un lòc entà’s pausar. A un moment, que m’arribè dret dessús, abans, malaja, que s’arrevirèsse a cinquanta mètres e que’s hasosse enlà, de cap tath Talon deths Porquèrs. Pro decebut qu’èri, mes d’un aute costat que’m pensèi qu’era chança avè lhèu virat.

Era causa qu’arribè en aqueth moment. Que m’anavi gahar ath sac quate biscueits tà minjar un nhac, quan tot d’un còp entenoi ua musiqueta estranha. Que disi ua musiqueta estranha, mes eth simple hèit que retrenisse per aqueths lòcs estremats un aire de musica qu’èra dejà estranh en si. E, de hèit, en quaranta ans ne’m tornè pas arribar, jamei. Qu’èra un aire de flabuta desconegut de jo, qui’s semblava un drin ad aqueths aires qui jogavan quauque còp eths Bascos ath sortir de missa. Que pareishè viéner dera part darrèr, deth Camp de Larrugar ç’averén dit. Ne soi pas briga musician, que’m manca eths mots entà descríver com caleré era melodia aquera, tau com l’audii aceth dia. Qu’èra pro lenta, quasi solemna. Mes eth son agret dera flabuta, qui a bèths còps semblava pujar tròp haut ens aguts, quauquarren d’imperceptiblament dissonant, e un ritme qui’s descabestrava tot sobte abans de tornar alentir, que’u davan un caractèr sauvatge, qu’anarí dinc a díser barbare. Ara vertat, que’m hiquè a malaise de tira.

Per aquò, çò de mei singular qu’èra eth borrombat qui l’acompanhava. Ne l’aví pas percebut ath començament, o dilhèu que s’èra aviat mei tard. Que’s pòt tanben que l’agi con·honut purmèr dab eths batilhs qui sentivi a’m tustar eth temporau. Ne sèi pas de quin instrument e podè viéner, lhèu d’ua sòrta de tabard primitiu, deth son hèra baish, com eth hrugle d’un auratge luenhèc. A mesura, aqueth arrueit com sortit deth hons deths atges, que semblava préner mei d’endom, dinc a cobrir quasi eth piulet dera flabuta. Que se me n’empleava eth cap, vueitat de tota pensada, e que’m sosprengoi bèthlèu a dindolà’m d’ua cama sus er’auta, en ritme.

Alavetz, davant deths mens uelhs miei clucats, que passè un plap blu qui’s mesclè ath ros deth huelhumi. Ara medisha pausa – e tot açò que vs’ac conti tau com ac sentii lavetz, shens qu’ac posqui explicar – ua fòrça que’s desvelhè hens jo, ath mei pregond. Que la perceboi com autan sauvatja, autant anciana, lhèu autan barbara com aqueth tabard deth diable. Qu’ei estranh d’ac díser, mes qu’avoi er’impression qu’aquera fòrça esloishava ligamis qui m’ensarravan. Qu’obrii eths uelhs tot a fèit, era vista que se’m hasó mei neta, e que conegoi qu’ua volada vienè de’s pausar sus eras brancas deths haus a vint mètres de jo. Autanlèu, sacat per instint mei que per ua pensada conscienta, que m’atrapèi eth fusilh qui jasè ath ras de jo, e shens tròp brembà’m si èra cargat o non, que mirèi eras palomas mei pròchas.

Eths dus pets eishordaires e eth recul deth calibre 12 qui’m dé un hòrt patac sus er’espatla qu’acabèn de’m tirar der’estranha assomelhada on èri cadut. Mentre qui eths ausèths, esvarjats, e prenèn era volada, que vedoi ua paloma qui cadè dera branca, tuada net. Ua auta, sonque blaçada, que volè sus vint o trenta mètres a man esquèrra abans de càder com ua pèira ath miei d’un broishagar espés, ath bèth pregond dera galihòrça on s’escor er arrec de Benon. Que hasoi petar un arneguet ! Tà l’anar cuélher, qu’averí ja de devarar tath hons deth perider, de m’obrir un pas entermiei deths bruishòcs, abans de tornar pujar era còsta escarpa. Solide, que l’averí poduda deishar aquiu, qu’averé hèit eth bonur e eth sopar d’eth herum. Mes ad aquera òra deth vrèspe, que sabí que n’averí pas eth parat de gahar arren mei. Aqueras duas palomas ja serén eras solas presas deth dia. Aquesta que’m hasè tròp dòu.

En aqueth moment solament, que m’avisèi qu’era musica e eth borrombat non s’entenèn mei. Eth vent qu’avè virat, o que cau créder qu’aví copat eth shiulet a quauque musicaire esbarrit, a quauque pelhandre esvagat e adèpte de musica experimentau, com ne i avè hèra d’aqueth temps. Totun, shens que m’ac gausèssi avoar sus eth còp, que m’estó un bèth solaç que s’estossen carats.

Que poderí deishar aquiu eth raconte d’aceth dia tà n’arribar tot dret ara serada deth 15 de seteme passat. Mes ua auta hèita, pro curiosa tanben, que merita ce’m sembla d’estar contada. E que voleratz lhèu saber era seguida dera mea caça.

Shens trigar – devath deths arbos e deths avets, eth dia que baisha lèu – que devarèi eth penent escabrós. Mei d’un còp que manquèi d’eslurrar sus eras èrbas e de m’esparrar a maugrat deth barròt de fortuna qui m’aví talhat viste hèit. Finalaments totun, qu’arribèi sancèr de cap ar endret on aví vist a càder era paloma. Dab eth baston, que’m hiquèi a dar de grans flingadas sus eth bruishagar. Que m’i hasí tant qui podí, trucant a braç virats eras sègas arrestivas, esglachant eras arramas e eras huelhas, arroganhant e jurant, dinc ath moment quan eths pampats deth barròt, qui broniva com un brossalon enmalit, e’m paregón retrenir enter eths penents deth perider dab un reclam anormau. Que m’arrestèi d’un còp, interdit e ça o la drin inquièt. Un gran silenci que’s hasó. Un silenci perfèit qui arren non vienè destroblar. Nat cant d’ausèth, nat marmús deth vent o deras huelhas non s’audivan. Er arrec medish que semblava aver deishat de s’escórrer. Tot qu’èra immobile e carat com si eths bòscs e panavan er alet.

Que sentii lavetz a se’m pausar sus er arrèrcòth eth pes d’un espiar. Qu’èri joen, per aquò chic impressionable, e acostumat de longa man a caminar solet peths lòcs apartats. Totun, aqueth còp, shens que n’estossi vertadèrament conscient, e shens que m’ac posqui explicar, era man dreta que se’m deishè eslissar a tot doç eth baston a tèrra, e que paupè eras pòchas dera vèsta on aví eras cartochas. En medish temps, er’auta man que cerquè eth contacte rassegurant deth fusil qui se’m penè ar’espatla. A tot doç, que virèi eth cap entà dar ua uelhada darrèr jo, a man dreta, puish a man esquèrra. Lhèu per’mor qu’eth sorelh vienè de passar darrè’ra montanha, era lutz que baishè sobtament. Eth matar que’n paregó enqüèra mei impenetrable. Com acabavi d’espiar adarron shens aver destriat arren, que la vedoi, de cara a jo.

De díser qu’aquera vision que’m dé ua estrèita n’ei pas eth mot juste. De suspresa, e d’esglasi, que hasoi meilèu un saut, e que se m’escapè un crit.

Que’s tienè a quate camadas. Que m’estonèi quin èra poduda arribar aquiu shens que l’entenossi a caminar sus eth sòu amantat de huelhas secas qui croishivan tan hòrt devath deths pès. Qu’èra ua vielhòta, estequida, tota crocuda, dab era cara ahroncilhada com l’avèn sonque eras vielhas paisanas de quan èri mainatge per’mor d’aver hejat tròpas d’annadas devath eth sorelh bruslant der estiu. Vestida d’un praube tricòt de lan e d’ua pelha negra qui’u baishava dinc ath cavilhar, que portava un par d’esclòps, deths vertadèrs, hèits de husta, ara mòda de quauque còp. Çò qui impressionava ath purmèr còp d’uelh, e qui la me hasó préner en purmèras per un eisherumi, qu’èra eth son peu, blanc com era nèu : ath lòc de’u s’aver estacat en cohiron, com se hè passat un atge, era vielha que l’avè tot desligat, de faiçon que pareishè espeluhada, com ath sortir deth lheit.

Mei estranh enqüèra qu’èra eth son espiar. Eths sons uelhs negres, ath hons deths quaus lusiva com ua eslama, non s’acordavan pas dab era soa cara, desguastada peth passatge deth temps. Que’m caló un moment entà compréner çò qui butava. Simplament, que pareishèn joens. E dab aqueths uelhs joens, era vielha hemna que m’espiava com ne m’averé pas devut espiar. Que m’espiava com solas gausan espiar eras gojatas deths tres sheis, dab er’insoléncia deras qui son e qui’s saben ena flor dera beror.

– Bonjour madame, ce digoi en esperant har tòrcer era mirada qui’m traucava. On peut dire que vous m’avez fait une belle peur ! Je ne vous avais pas entendue arriver.

Era vielha no’s mautè pas. Briga. Ens ulhaus dera cara impassibla, eths uelhs negres que contunhavan de’m mirar descaradaments.

Que l’aví parlat en francés, per’mor qu’èri impressionat, probable. Que m’i tornèi, en patuès aqueste còp.

– Adishatz madama. Quina paur e m’avetz hèit !

Era vielha que’m hasó un salut dab eth cap. Alavetz qu’avièi drin de prosei, entà’m dar tiença e coratge.

– Mes qué hètz aquiu ath bèth miei deths bòscs ? Non seretz pas perduda ath mensh !

E, vertat, ne vedí pas quin èra poduda arribar en aquera coma estremada e ensegassada, tan luenh deras purmèras maisons, deras purmèras bòrdas. Mes era vielha que segotí eth cap tà díser non.

Un drin ahardit, que’m hasoi endavant de dus pas, e que remarquèi que tienè ara man ua tisteta de vimi on delejoi quauques amanitas, quauques ceps deths maishants, e d’autes qui ne coneishí pas.

– Eh ben hòu ! ce digoi, be n’avetz aquiu de dròlles de ceps. Ne’us cau pas minjar eh ! Que’n seretz malauda.

Eths uelhs que paregón lusir drin mei, e ua grimaça òrra qui devè estar un arridolet que l’estirè eths pòts, desvelant eth trauc negre d’ua boca escaishalada.

Lavetz que comprengoi : qu’aví davant jo ua vielha innocenta, tròp pepiòta tà qu’avosse jamei podut seguir eras escòlas e apréner a parlar francés, qui corrè eths bòscs despuish china shens saber har arren mei que d’amassar ceps deths faus tà se n’emplear ua tista de mainada. Ens sons uelhs shens intelligéncia, com eths d’un mainadòt tant per tant desvesat, qu’ei era holia qui i alucava ua lusor. Que devè per aquò conéisher mei plan que jo eras mendres senderòlas, eras mendres tralhas deth bestiar o deth herumi, entà s’estar trobada ath hons d’aqueth perider on aví avut tant de mau a baishar.

– Bon bon, ce hasoi, plan arremetut dera paur qui m’avè hèit e – qu’ac poish con·hessar adara – un drin mespresós. N’ei pas eth tot, que cau que me’n torni, bèthlèu que serà nueit. Qu’èri baishat ací tà m’arretrobar ua paloma blaçada ; que deu estar en quauque part ath miei d’aqueth matar. Mes ne la trobarèi pas mei. Rai !

Qu’anavi saludar e partir quan, tot sobte, era vielha hemna que parè ua man qui dinc alavetz s’avè guardat darrè’r’esquia. Que m’apressèi un drin mei, e aquiu, enter eths sons dits aguts e negres, que vedoi ua paloma, era mea paloma bahida, dab eth cap penent, mes enqüèra viva e segotida d’espasmes, com un còr perpitant e caud tot just darrigat deth piets. Jo, que demorèi pauhicat, esmudit, non sabent quin respóner ad aquera auhèrta tant imprevista. Era, un gran temps que parè eth braç. Hens eths sons uelhs, adocits adara, er’eslama que tremolegè, e que’m semblè vede’i a passar quauquarren qui ne podoi pas interpretar.

Fin finala, que m’arrevirèi, e que digoi dab un arríder forçat, drin vergonhós :

– Bò ! Que la vse dèishi aquesta, per amistat. Que l’avetz trobada : guardatz-la-vse. Que vau mei qu’eths ceps qui avetz ara tista.

En aqueras, tot viste que me n’anèi per on èri arribat, garrapant eth penent ambrec dab pro de pena. Dinc estoi arribat ath bèc, que sentii que m’espiava tostemps era vielha hemna, un drin com eth mèste der endret susvelha un hòraviengut dinc aja tornat passar eras termièras deth son ben.

Ara vertat, n’aví pas balhat era paloma per amistat, ni quan seré per caritat de cap a ua vielha hemna pepiòta e eishenja de tot. Ara vertat, qu’ei eth hasti, un hasti irrepressible qui la me hasó deishar. Un hasti de cap ad aqueth còs plegat peth vielhèr, ara cara ahroncilhada, ara boca grimacejanta, aras mans cascantas e desformadas per’artròsi, a tot aqueth èste desruit, miserable.

E se n’avisè era ? Nani, per segur. Praubòta ! N’èra dejà pas capabla de destriar ceps deths bons de ceps deths maishants ! E puish, que devó estar plan contenta de s’aver ganhat un tau sopar de hèsta.

Que me’n tornèi donc dab era mea paloma. Que podetz créder que me’n vedoi tà baishar dinc ar’auto ! Shens me n’avisar, que devoi passar mei de temps que çò qui pensavi a cercar era paloma e a devisar, per’mor qu’èra dejà er’auba deth ser. Devath deths arbos que hasó bèthlèu escur. Tà non riscar de càder qu’avoi de m’arrehar un barròt ; eth purmèr, que’u m’aví desbrombat ath baish deth perider, a dus pas dera vielha hemna.

Quan, mei tard, a Areta, a Lana o a Varlanés, e dinc a Ardiòs, e demandèi ath monde qui podè estar aquera vielha pegòta qui’s passejava ath pregond deths bòscs, arrés ne’m sabón respóner. Alavetz – en purmèras ne’m viengó pas ar’idea per’mor qu’èram en Biarn e qu’era vielha que parlava, o meilèu que comprenè, eth patuès – que’m pensèi que podosse estar ua Basqueta drin charnèga qui demorèsse en quauque bòrda deths confronts de Senta-Engràcia, de qui eth territòri arriba dinc ath còth dera Talhada, a duas camadas sonque der arrec de Benon.

E puish tot çò qui’s passè aceth dia, com vs’ac èi dit, que fenii per ac desbrombar.

Qu’ac desbrombèi dinc ara serada deth 15 de seteme. Er espectacle que tirava lavetz tara fin. Jumpat pera musica, aclapat pera calor, drin ipnotizat tanben pera seguida d’imatges qui passavan ar ecran, e com embriagat peth hòrt per·hum dera mea vesia d’esquèrra, que vs’avoarèi que començavi d’aver eth cap qui’m pesava, e lhèu un o dus còps eths uelhs que se’m cluquèn. Mes que vs’ac prometi, ne m’adromii pas ! Tant i a, a un moment, qu’estoi tirat dera mea langor per ua melodia qui’m semblè reconéisher. Que cerquèi on l’aví poduda enténer abans, perqué e’m pareishè familiara. E sobtament que saboi. E vos tanben qu’averatz comprés qu’aquera musiqueta entenuda ath vòste espectacle qu’èra er aire de flabuta qui aví susprés quan èri ar argüèit en suspart de Cojarsut. Si ne l’aví pas conegut de tira, qu’èra per’mor de tot eth temps qui s’èra escorrut desempuish, plan segur. Mes tanben per’mor que’s trobava desprovedit de çò qui m’avè sasit ar’epòca : eth caractèr sauvatge, eths accents barbares, e eth borrombat shord e ensabataire. Era melodia qu’èra tot a fèit era medisha, n’èra pas mensh beròja ; simplament que pareishè maserada, civilizada, com ua aiga de montanha escorrent-se enter duas paishèras dinc ar’arròda deth molin, o com un chivau joen e arderós miat ara cordilha. En medish temps, qu’avè perdut tot poder sus jo ; n’arretrobèi pas eth malaise qui sentii eth purmèr còp, aceth dia luenhèc d’abòr. E si ac voletz tot saber, per tant estranh qui posca paréisher aquò, que me’n sabó mau.

Per contra, ua qui semblava víver aquera musica, e qui a còp segur seré partida, si ac avosse podut, tà juntar er aròu deths dançadors en filme projectat, qu’èra era mea vesia d’esquèrra. Que sentivi era soa cama ath ras dera mea qui marcava eth ritme entant qui eth son malh e tot eth son còs abranlits davan un balanç ath son sièti qui percebèvi ath travèrs deth men.

Qu’ac sabetz miélher que jo, qu’estó eth darrèr tròç der espectacle. Quan tornèn alucar era lutz, e après qui eth public avó pro longaments trucat de man, e après enqüèra eth vòste devís finau, com eth monde se lhevavan entà tirar de cap tara sortida e tath taulèr deths refresquiments planvienguts, que’m virèi de cap ara mea vesia. Ne sabí pas qui èra, ne l’aví pas vista a s’assèder ath debut der espectacle, lhèu per’mor qu’èra arribada en retard. Que’m trobèi de cara a ua gojata qui ne devè pas aver mei de vint ans, entà espiar hèita e cinglanta, vestida d’ua raubeta de color viva semiada de florinas. Eth son cap de peu negre que’u riulejava sus eras espatlas qui avè nudas.

– Excusez-moi mademoiselle, ce’u digoi, sauriez-vous me dire quel était cet air de flûte à la fin ? Vous savez, lorsque les danseurs traçaient le signe de croix par terre avec un pied puis avec l’autre ; vous sembliez le connaître.

Era gojata que’m hasó un arridolet maliciós, lhèu un drin trufandèr, qui deishè paréisher dentinas nacradas. Puish, hòrt estonat, que l’entenoi respone’m, dab ua votz clara, en un biarnés escricat d’Aspa o de Varetons arrebrembant-me eth parlar shushuiat dera mea mairbona qui pensavi perdut per tostemps :

– Òc ben monsur ! Qu’èra un saut, un saut biarnés. Eths Bascos tanben que’u coneishen. Que s’apèra Mariana. Mes per nòste, que l’aperam… Broisheta.

N’ei pas necessari, ce’m sembla, de dar la seguida de la letra puishque lo men correspondent indica mei enlà qu’aquestas paraulas, en dant-lo lo nom de la musiqueta estranha, qu’estón tad eth, quaranta ans après, l’epilògue de l’istuèra soa.

De mei, las darrèras linhas que son pro peniblas, que dèishan un sentiment de malaise. L’òmi que i conta, dab sosentenuts un drin pesucs, qu’averé contunhat dab plaser de devisar dab la gojata deu peu negre, mes qu’un movement de la horrèra e’us desseparèn e que ne la tornè pas véder. Puish, com si lo raconte avè alargat las escapas de reboridas tròp longtemps reprimidas, l’òmi, pro amar, que’s desbonda, planhent-se shens pudor e arcastant un hat contrari qui jamei, segon eth, ne’u permetó d’encontrar nada hemna dab qui se podosse acasir.

Ne sèi pas tròp qué pensar d’aquesta istuèra. Qu’esiti enter ua simpla farlabica – mes tà quina fin puishque lo men correspondent be sabè que l’impostura no’m poderé en nada manèira abusar ? – e, mei probablament, e malurosament, la holia deu son protagonista, ja que sia mauaisit de saber a partir de quan se manifèsta dens lo raconte.

Per’mor, ua causa au mensh qu’ei segura, totas las personas presentas a la serada deu 15 de seteme de 2018 que la poderàn confirmar : jamei n’estó jogada Mariana, nat imatge n’amuishè dançadors de sauts biarnés ; que seré estat tot a fèit hòra de perpaus puishque lo men tribalh s’inspirava de l’òbra deu Landés Félix Arnaudin.

2 thoughts on “Mariana

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Cambiar )

Connecting to %s