XP – Prològue

Per Remesi Boy

Que se n’anava temps. Lo vielh neon roi deu Rōnin qu’arrajava peu crum espés qui envescava la carrèra. Qu’èra aquí e ne’u volí pas tornar mancar. Que’m verifiquèi las municions, se per cas. Walter que m’espiava com ac hasè tostemps quan sentiva qu’anavi cagar. Que’m carguèi lo Gauss-25 d’un clac. Que getèi la fuma e qu’obrii la portèra. Encarada. Walter que’m hasó seguici. Que l’espièi suspresa.

Qu’èi passat l’atge de’m pelar un cuuboishaire. N’as pas un dequé cagant a’t shucar ?

Ne’t hèi pas briga besonh entà t’empegar, b’ac sèi.

Lavetz ?

Walter que s’èra tenut, deishant lo son costat de la veitura entà plantà’s davant jo.

Per aquestes torns que n’as amassat, que m’agradaré que ne t’ahonissi pas mei.

Ne vau pas sonque parlar dab un amic, ne merdejarà pas.

Parlar de ?

Un ahar en cors. Guarda lo clèish en m’esperar.

Que’m deishè partir a prehòc, qu’ac aví sentit, mes ne’u podí pas miar en aqueth hangar. Qu’avè ua familha, quauquarren a pèrder e que m’estimavi mei crotzar los mens comptes sola.

Davant la pòrta deu Rōnin un espatlut que m’esperava. Qu’èra deus aimables : clesc rasat, menton carrat, ua pica tatoada au còth e los uelhs vueits, sol un anèth au nas que’u mancava entà semblar un mòble. Que m’ignorava purmèr, com entà m’amuishar que n’avè un par. Puish, lo son taus d’adrenalina cadut, que m’espiè dab l’arrogància d’ua gorrina davant un guelhós e d’escopir d’ua votz rocalhosa.

Quiò ?

Que’m cau parlar dab lo ton patron, be sèi qu’ei aciu.

Invitacion ?

Qu’èra un clacassèr. Que sentivi qu’anava estar long e ne’m vagava pas de gaimandejar. Que causii de cambiar de metòde. De tot biaish dab aqueths especimens ne n’i avè pas sonque un qui foncionava enqüèra. A fòrça de guardar las pòrtas que n’èran vaduts e ua pòrta, entà la passar, que la calè trucar. D’un gèste viu que lancèi la mea pauma obèrta. L’òmi que despleguè los sons braç, mes tròp tard entà’s deféner. Ac avossi volut qu’auré moscat roi e lhèu qu’auré podut enténer a petar la soa croishidera tanben, mes lo vielh, assedut au clèish, que seré intervienut. Manca de’u melhorar lo perhiu que’u presentèi la mea carta de polícia. Ad aquera distància, l’olofòne que’u devó petar las retinas.

Que soi V.I.P mic.

Que’m deishè entrar mieitat òrb.

La sala qu’èra conhida de totas las personas que la carrèra e podè produsir. Lo Rōnin qu’èra coneishut entà arcuélher tots los qui èran refusats aulhors. Qu’èra fin : los desesperats qu’èran ua manna inestaribla e assetada. L’endret qu’èra discret e que prodigava suenhs e atencions aus mei necerós qui ne s’ac poirén pas pagar aulhors.

Darrèr lo son taulèr, ua iroquesa ròse e tota tatoada que serviva adarron los mendicants de desbromb. Lo rambalh de la sòno que’m forcè a cridar entà’m har enténer.

Que cèrqui Byakuya.

D’un senet que m’amuishè un correder qui s’acabava per ua pòrta. Qu’èra guardada plan segur e los dus gorillas qui l’enquadravan que’s semblavan com peretas. Chic probable que lo còp de l’olo e foncionèssi un dusau còp… Aquò rai, lo vielh ne vedè pas per las muralhas. La sopa qui s’esberrocavan los bafles qu’estofè las descargas. Sengles traucs tots naus au miei deu front qu’avèn dissuadit los ex-cacos de’m retiéner. Lo tresau darrèr la pòrta deu burèu que la se mingè en plen morre, s’espatarrant contra la murralha au son darrèr. Qu’èri dreta a la portalada, lo braç tenut e lo dit sus la gancheta, l’arma puntada de cap a l’òmi assedut au son burèu.

Adiu Byakuya, e m’as avuda de manca ?

Kuso Kurae !

Susvelha la toa lenga, hilh de puta !

Que vòs enqüèra ?

Ne’m podí pas empachar de sorríder. Qu’aví probable la cara d’ua bèstia ahamiada exitada per l’aulor de la sang ad aqueth moment. Byakuya qu’èra passat de la suspresa a la paur. Peu purmèr còp qu’avè perdut la soa preséncia. Que’u tiení enfin. Cara e cara, shens la soa avocatalha entà’m pelar lo cuu. Las responsas qu’esperavi qu’èran a la mea man. Que’m calè retrobar lo pelièr qui m’ac avè tot prés. Ne volí pas sàber gran causa : qui ? e on ? Qu’èri segura Byakuya e’m podè ajudar, en aqueth cas, que me’n harí no’u pas véder a crebar.

Un nom ! Que voi un nom !

Daniel Wiseroot.

No’t fotis de jo, lo nom deu ton hasedor ! Que’t balhi tres segondas abans de’t crebar lo tresau uelh.

Yariman !

Ua… maishanta responsa.

Ne saps pas qui soi, se’m tubas Yachiru Katō que’t va estroçar.

Duas… darrèra escadença.

N’èi pas paur !

Tres… Adiu Byakòt !

Temís ! Que’s hè Temís !

E vedes quan vòs. On lo tròbi ?

Ad aquera question l’expression de Byakuya qu’avè cambiat. N’èra pas mei la paur que legí sus la soa cara, mes ua gaudença mausana. Un sorríder carnassèr que’u desformava drin mei la carataish. Que deishè lo son burèu entà s’apressar. Qu’aurí avut a tirar, explosà’u un jolh o los dus, mes la boca de metau hred qui’m potoava l’arrècòth que’m hasè puisheu. Lo pès que’m confirmè un Smith e Wesson. Qu’èra un calibre deus bèths, de’us qui, ad aquera distància, e v’esparrisclava la cervèla per tota la sala. Qu’èri empegada beròi e Byakuya, qui n’èra pas luenh de l’orgasme, que s’estanquè aus mens davants, aqueth sorríder de tocat tostemps pegat suu morre.

futotta kuso e per qui t’ès presa ? Entrar ací, au men burèu entà’m miaçar, jo, Byakuya Watanabe !

Que’m tirè l’arma de las mans entà’m trucar lo tempe dab la punhada. De jolhs, qu’aví lo cervèth qui shiulava un aire de réquiem. Ua puta de migrana que començava a’m gahar. Byakuya que contunhava lo son monològue. Perqué tots los tipes com eth e parlan tostemps tròp ? Au mensh la shiulada qui’m crevava las aurelhas que m’empachava d’enténer las soas conerias.

Que bragava com ua macòrra au clac pendent quauquas minutas. De quan en quan qu’apressava lo son morre de la mea carra entà m’amuishar que ne m’avè pas mei paur. Mes a tròp contar la soa vita, que desbrembè ua règla universau : los cònhos com las colhas que’s passejan per dus. E qu’èra ua mula lo vielh, ne’m credè pas jamei. Qu’estó la purmèra descarga e la caduda deu son esbirro que l’ac brembè. Libra de mudar, que gahèi lo Smith e Wesson deishat au sòu e que m’arroncèi sus Byakuya qui’n hasè de la fina. La punhada peu nas e lo pè on calè, que’u neutralizèn. Que’m tornèi lèu lo Gauss-25 a la cinta. Arracat contra lo son burèu, la mea man au son còth, que semblava d’estar resignat.

Walter, e vira ?

Qu’èra demorat au correder.

Non te n’encuentis ! çò’m tornè.

Que’ns guardava l’endarrèr probable, los protocòles deu manuau qu’èran entad eth. Entà jo, qu’i avè shens qu’aquò a har. Qu’aví a miar negociacions.

On n’èram Byakòt ? Quiò ! On poish trobar aqueth Temís ? Parla, sinon !

Qu’avè deishat de sorríder, çò qui ne l’estava pas briga tampòc. Que i a morres qui ne son pas hèits entà las expressions umanas. Ad aqueth moment, Byakuya qu’èra mei deprimit qu’un can shens mèste.

Sinon qué ? E’m vas tubar ? Que soi dejà mort,Yachiru ne m’ac perdonarà pas.

On poish trobar Temís ? Hè lèu !

Ne comprenes pas arren Baka.

Vèn te har fóter ! Se ne m’ac vòs pas díser, qu’ac anarí cuélher.

Hè’c Mesu Buta !

Qu’arreculèi d’un pas. Lo braç tenut, que pausèi la boca deu Smith e Wesson suu front desgarnit de Byakuya en bèth pensar que cambiaré quauquarren. Que tornè sorríder, plantant lo son espiar au men.

E vòs que saludi la toa familha de las toas parts ?

Que premoi la gancheta. Çò qu’èra estat Byakuya Watanabe que cadó pesuc suu burèu, en ua posicion improbabla balhada per la mort. Aqueth cuuhorrat qu’ac sabè. Parlar de’us que m’avèn raubat que’m haré gahar lo bruget. Mes tubar lo chigo de Yachiru qu’èra ua putassa d’idea. Olsen que m’anava estroçar dab un culheret quan ac sabora. E qu’ac saberé pro lèu. Mes qu’aví un nom, un nom que volí enténer depuish ua eternitat : Temís…

Sofia, çò qu’as fotut ?

Qu’èra Walter tostemps au correder. Qu’avè lo biaish aqueth vielh entà v’aperar au moment sordeish. Que’m virèi de cap ad eth entà’u respóner que n’aví pas avut la causida e que’u vedoi. Acostat contra la muralha, que’s tienè las tripas. Que corroi entau sostiéner abans que s’ahonissi. Byakuya qu’èra estat un colharàs tota la soa vita, mes que s’i escadoi a har ua darrèra marganha abans de har lo pet. Que perdè sang lo vielh, tròp entà’u desplaçar. Un còp mei n’aví pas la causida, que’m calè aperar la cavaleria. Que n’anavi gahar.

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Cambiar )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Cambiar )

Connecting to %s