XP – Prològue

Per Remesi Boy

Que se n’anava temps. Lo vielh neon roi deu Rōnin qu’arrajava per la bruma espessa qui envescava la carrèra despuish ua òra. Qu’èra aquí e ne’u volèvi pas tornar mancar. Que’m verifiquèi las municions, se per cas. Walter que m’espiava com ac hasèva tostemps quan sentiva qu’anavi cagar. Que’m carguèi lo calibre d’un clac. Que getèi la fuma e qu’obrí la portèra. Encarada. Walter que’m hasó seguici. Que l’espièi suspresa.

– Qu’èi passat l’atge de’m pelar un viramoscas. N’as pas un dequé cagant a’t shucar ?

– Ne’t hèi pas briga besonh entà t’empegar, b’ac sèi.

– Lavetz ?

Walter que s’èra tenut, deishant lo son costat de la veitura entà plantà’s davant jo.

– Per aquestes torns que n’as amassat, que m’agradaré que ne t’ahonissi pas mei.

– Ne vau pas sonque parlar dab un amic, ne merdejarà pas.

– Parlar de ?

– Un ahar en cors. Guarda la veitura en m’esperar.

Que’m deishè partir a prehòc, qu’ac avèvi sentit, mes ne’u podèvi pas miar en aqueth hangar. Qu’avèva ua familha, quauquarren a pèrder e que m’estimavi mei reglar los mens comptes sola.

Davant la pòrta deu Rōnin un espatlut que m’esperava. Qu’èra de’us aimables : clesc rasat, menton carrat, ua pica tatoada au còth e los uelhs vueits, sol un anèth au nas que’u mancava entà semblar un mòble. Que m’ignorava purmèr, com entà m’amuishar que n’avèva un par. Puish, lo son taus d’adrenalina cadut, que m’espiè dab l’arrogància d’ua gorrina davant un guelhós e d’escopir d’ua votz rocalhosa.

– Quiò ?

– Que’m cau parlar dab lo ton patron, be sèi qu’ei aciu.

– Invitacion ?

Qu’èra un clacassèr. Que sentivi qu’anava estar long e ne’m vagava pas de gaimandejar. Que causí de cambiar de metòde. De tot biaish dab aqueths especimens ne n’i avèva pas sonque ua qui foncionava enqüèra. A fòrça de guardar las pòrtas que n’èran vaduts e ua pòrta, entà la passar, que la calèva trucar. D’un gèste viu que lancèi la mea pauma obèrta. L’òmi que despleguè los sons braç, mes tròp tard entà’s deféner. Ac avossi volut qu’averé moscat roi e lhèu qu’averé podut enténer a petar la soa croishidera tanben, mes lo vielh, assedut a la veitura, que seré intervienut. Manca de’u melhorar lo perhiu que’u presentèi la mea carta de polícia. Ad aquera distància, l’olofòne que’u devó petar las retinas.

– Que soi V.I.P mic.

Que’m deishè entrar mieitat òrb.

La sala qu’èra conhida de totas las personas que la carrèra e podèva produsir. LoRōnin qu’èra coneishut entà arcuélher tots los qui èran refusats aulhors. Qu’èra fin : los desesperats qu’èran ua manna inestaribla e assetada. L’endret qu’èra discret e que prodigava suenhs e atencions aus mei necerós qui ne s’ac poderén pas pagar aulhors.

Darrèr lo son taulèr, ua iroquesa ròse e tatoada com ua motardada que serviva adarron los mendicants de desbromb. Lo rambalh de la sòno que’m forcè a cridar entà’m har enténer.

– Que cèrqui Byakuya.

D’un senet que m’amuishè un correder qui s’acabava per ua pòrta. Qu’èra guardada plan segur e los dus gorillas qui l’enquadravan que’s semblavan com peretas. Chic probable que lo còp de l’olò e foncionèssi un dusau còp… Aquò rai, lo vielh ne vedèva pas per las muralhas. La sopa que s’esberrocavan los bafles qu’estofè los pets. Sengles traucs tots naus au miei deu front qu’avèvan dissuadit los ex-cacos de’m retiéner. Lo tresau darrèr la pòrta deu burèu que la se mingè en plen morre, s’espatarrant contra la murralha au son darrèr. Qu’èri dreta a la portalada, lo braç tenut e lo dit sus la gancheta, l’arma puntada de cap a l’òmi assedut au son burèu.

– Adiu Byakuya, e m’as avuda de manca ?

– Kuso Kurae !

– Susvelha la toa lenga, hilh de puta !

– Que vòs enqüèra ?

Ne’m podèvi pas empachar de sorríder. Qu’avèvi probable la cara d’ua bèstia ahamiada exitada per l’aulor de la sang ad aqueth moment. Byakuya qu’èra passat de la suspresa a la paur. Peu purmèr còp qu’avèva perdut la soa preséncia. Que’u tienèvi enfin. Cara e cara, shens la soa avocatalha entà pelar lo cuu. Las responsas qu’esperavi qu’èran a la mea man. Que’m calèva retrobar lo pelièr qui m’ac avèva tot prés. Ne volèvi pas sàber gran causa : qui ? e on ? Qu’èri segura que Byakuya e’m podèvia ajudar, en aqueth cas, que me’n harí no’u pas véder a crevar.

– Un nom ! Que voi un nom !

– Daniel Wiseroot.

– No’t fotis de jo, lo nom deu ton hasedor ! Que’t balhi tres segondas abans que’t crèbi lo tresau uelh.

– Yariman !

– Ua… maishanta responsa.

– Ne saps pas qui soi, se’m tuas Yachiru Katō que’t va estroçar.

– Duas… darrèra escadença.

– N’èi pas paur !

– Tres… Adiu Byakòt !

– Temís ! Que’s hè Temís !

– E vedes quan vòs. On lo tròbi ?

Ad aquera question l’expression de Byakuya qu’avèva cambiat. N’èra pas mei la paur que legèvi sus la soa cara, mes ua gaudença mausana. Un sorríder carnassèr que’u desformava drin mei la carataish. Que deishè lo son burèu entà s’apressar. Qu’averí avut a tirar, explosà’u un jolh o los dus, mes la boca de metau hred qui’m potoava l’arrècòth que’m hasèva puisheu. Qu’èra un calibre deus bèths, de’us qui, ad aquera distància, e v’esparrisclava la cervèla per tota la sala. Qu’èri empegada beròi e Byakuya, qui n’èra pas luenh de l’orgasme, que s’estanquè davant jo, aqueth sorríder de tocat tostemps pegat suu morre.

– futotta kuso e per qui t’ès presa ? Entrar ací, au men burèu entà’m miaçar, jo, ByakuyaWatanabe !

Que’m tirè l’arma de las mans entà’m trucar lo tempe dab la punhada. De jolhs, qu’avèvi lo cervèth qui shiulava un aire de réquiem. Ua puta de migrana que començava a’m gahar lo cap. Byakuya que contunhava lo son monològue. Perqué tots los tipes com eth e parlan tostemps tròp ? Au mensh la shiulada qui’m crevava las aurelhas que m’empachava d’enténer las soas conerias.

Que bragava com ua macòrra au clac pendant quauquas minutas. De quan en quan qu’apressava lo son morre de la mea carra entà m’amuishar que ne m’avèva pas paur. Mes a tròp contar la soa vita, que desbrembè ua règla universau : los cònhos com las colhas que’s passejan per dus. Qu’estó lo purmèr pet e la caduda deu son esbirro que l’ac brembè. Libra de mudar, que gahèi lo Smith e Wesson deishat au sòu e que m’arroncèi sus Byakuya qui’n hasèva de la fina. La punhada peu nas e lo pè on calèva, que’u neutralizè. Arracat contra lo son burèu, la mea man gahant lo son còth, que semblava d’estar resignat.

– Walter, e vira ?

Qu’èra demorat au correder.

– Non te n’encuentis ! çò’m tornè.

Que’ns guardava l’endarrèr probable, los protocòles deu manuau qu’èran entad eth. Entà jo, qu’i avèva shens aquò a har. Qu’avèvi a miar negociacions.

– On n’èram Byakòt ? Quiò ! On poish trobar aqueth Temís ? Parla, sinon !

Qu’avèva deishat de sorríder, çò qui ne l’estava pas briga tampòc. Que i a morres qui ne son pas hèits entà las expressions umanas. Ad aqueth moment, Byakuya qu’èra mei deprimit qu’un can shens mèste.

– Sinon qué ? E’m vas tubat ? Que soi dejà mort,Yachiru ne’m perdonarà pas.

– On poish trobar Temís ? Hè lèu !

– Ne comprenes pas arren Baka.

– Vèn te har fóter ! Se ne m’ac vòs pas díser, qu’ac anarèi cuélher.

– Hè’c Mesu Buta !

Qu’arreculèi d’un pas. Lo braç tenut, que pausèi la boca deu Smith e Wesson suu frontdesgarnit de Byakuya en bèth pensar que cambiaré quauquarren. Que tornè sorríder, plantant lo son espiar au men.

– E vòs que saludi la toa familha de las toas parts ?

Que premoi la gancheta. Çò qu’èra estat Byakuya Watanabe que cadó pesuc suu burèu. Qu’èra en ua posicion improbabla balhada per la mort. Aqueth cuuhorrat qu’ac sabèva. Parlar de’us que m’avèvan raubat que’m haré gahar lo bruget. Mes tubar lo chigo de Yachiru qu’èra ua puta de maishanta idea. Olsen que m’anava estroçar dab un culheret quan ac saberé. E qu’ac saberé pro lèu. Mes qu’avèvi un nom, un nom que volèvi enténer depuish un eternitat : Temís…

– Sofia, çò qu’as fotut ?

Qu’èra Walter tostemps au correder. Aqueth vielh qu’avèva lo biaish entà v’aperar au moment sordeish. Que’m virèi de cap ad eth entà’u respóner que n’avèvi pas avut la causida e que’u vedoi. Acostat contra la muralha, que’s tienèva las tripas. Que corroi entau sostiéner abans que s’ahonissi. Byakuya qu’èra estat un colharàs tota la soa vita, mes que s’i escadoi a har ua darrèra marganha abans de har lo pet. Lo vielh que perdèva sang, tròp entà que’u desplacèssi. Un còp mei n’avèvi pas la causida, que’m calèva aperar la cavaleria. Que n’anavi gahar.

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Cambiar )

Connecting to %s