Major Ҫarglà (I)

Per Joan-Claudi Puech

Lo pantais, estranh, l’aviá revelhada au bèu mitan de la nuech, e au dejunar, l’OGS (Ordinator de Gestion de Santat), qu’enregistrava lei perturbacions dau cortex e lei variacions dau taus d’insulina, li prepausèt lo cachet adeqüat. Aquí, lei smis desagradius èran frabandits. La mission non se podiá permetre qu’un membre quau que siegue faguèsse “ madurar son codonh”.

Madura son codonh!”, es lo soleta paraula que lo Major Ҫargla aviá servada de son pantais. Aviá encapat lo sens de l’expression sensa pasmens ne’n conéisser la lenga. Jogava ambé lei sillabas ausidas, trocejava lei mots desconeguts puèi lei tornava fargar trç a cha trç, e repetiá a la fin aquela frasa laissada a l’abandon. Li sobrava tanben un imatge fosc (una frema clinada, una drolleta e un me entaulats) que quand se faguèt mai precís ( veniá de comprene qu’una maire parlava de sa filha.) provoquèt subran lo cluchonejar dau bracelet. Aviá de faire una pausa dins la capsula de meditacion transcorporala per levar toteis aqueleis interferéncias que la podrián destorbar e que segur li gastarián lo benèsser.

Verai que dempuei son arribada sus Tèrra Silvèstra, lo Major s’atrobava dins una felicitat encara mai fonsa que sus la basa. L’aire i èra mai linde, mai poderόs, e ne trasiá una energia nὸva ; lo crs li pesava plus, s’èra fach l’otís perfèct de la volontat. Fasiá bn viure aquí, malautejava jamai, pas lo mendre raumàs! E dormiá coma un socàs, tot d’una cordurada. Fins an aquesta nuech.

Quinge mes fasiá qu’avián plantat cavilha sus aquela planèta. Ges de traças de sei davanciers. Benlèu qu’èran jamai arribats. Deguèron plaçar eu meteis lo ndul de subrevida, mai picht qu’aqueu qu’èra estat previst, mai pasmens pron sufisent per que se posquèsson aclimatar. De fach, l’endrech semblava a la basa onte ela e sei companhs avián viscut entre leis aubres d’una seuva boreala, mai sensa sei bastiments, sei pistas enquitranadas e sei grandas parablas viradas devèrs l’estelam. Avián la sentida (una certitud per l’ordinator mèstre) que tota la planèta èra ansin, sauvatja, boscatièra e deprovesida d’intelligéncia superiora, estent que lo predator lo mai grand èra pas qu’una mena de rainardon. N’i a un que vanegava de lnga a l’entorn de la mission.

A la sortida de la capsula, lo smi que l’aviá inquietada èra plus, coma l’aviá visualisat dau temps de la meditacion transcorporala, qu’una escuma amara que dins lo debanar de la jornada s’esvaliriá tant lèu coma l’esclamba qu’aièr s’èra ficada dins lo det en ajudant ai companhs que s’entrevavan de l’ὸrt. Tant faudriá que dins dos ὸ tres ans siguèsson autonὸms per la norridura. Per ara, aviá, ela, d’afortir la cartografia dei luὸcs donada per l’ordinator mèstre. La vegetacion, lo bestiari, èran pariers que sus Tèrra, mai d’una diversitat mens rica. La mapa pasmens desvelava sus leis auturas una seuva dei cèdres gigants, e d’aqueleis aubres lo Major Ҫarglà n’aviá jamai vists a la basa. Aviá lo temps, e puèi èra dins seis atribucions, e en mai d’aquὸ, en drechiera, aquela seuva èra pas qu’a una miejoreta de la mission.

imatge : Lorenz Hideyoshi Ruwwe

Contrat Creative Commons

2 thoughts on “Major Ҫarglà (I)

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s