Lo juòc de l’Èime Prim (VII)

Per Joan-Cristòu Dordet

Capítol sèt

Aralc nos mena per de corredors e de pòrtas de colors variadas dins un luòc recuolat del bastit. Arribam ad una pichona sala de la pòrta de lum irange viu. Aralc nos explica qu’aquesta pòrta es protegit per una barradura psiquica que se pòt levar sonque gràcias ad una signatura energetica. Se concentra e aital podèm passar tras lo lum irange. Entram dins un corredor amb qualquas pòrtas de lum de cada costat. Aralc s’arrèsta dabans una pòrta del lum blau.
“Es aquí qu’es ma superiora. Esperatz un moment que la soni, ditz Aralc.”
Al cap d’un moment, Aralc passa lo lum blau del temps que nosautres esperam dins lo corredor. Aralc reapareis qualquas segondas mai tard per nos far signe a nosautres tanben de dintrar per la pòrta blava.
Dintram dins un pèça minimalista amb un burèu que flòta al dessús del sòl e una femna omerida sisada dins un cadièral. Lo lum es apasimant, las parets afichan de païsatges de la natura d’Aret e una granda fenèstra dobrís sus l’exterior, sèm plan naut, vesèm una bona partida d’Anuacal.
“Adieusiatz, acabatz de dintrar. Soi Anifled, la secretària generala del torneg, responsabla dels guidas, me volètz parlar de quicòm?” “Òc, avèm remarcat la preséncia d’un jogaire suspècte. Quand èrem dins lo lounge ièr, aquel jogaire nos venguèt veire Mehliug, Aluarg e ieu per nos metre en garda, ditz Aralc.” “Es aquò, l’avètz degut remarcar, desgatja una impression malvolenta, es totjorn vestit d’un capairon blau que li tomba sul morre que fa que vesèm pas vertadierament sa cara. Aquel tipe, a pas de bonas intencions, diriatz a penas qu’es Omerid. Nos a dich qu’èra aquí per empachar, nosautres Omerids, de desvirar lo balanç de l’Univèrs, explica Mehliug.” “Segur que l’avèm remarcat, fa pròva de capacitats psiquicas extraordinàrias, plan mai al dessús de çò qu’encontram de costuma e, òc, cresèm qu’a pas d’intencions bonas cap a nosautres, sabèm pas d’ont ven, es clar qu’es pas Omerid, un extra-aretian, es plan possible, que ven far? O sabèm pas mai, explica Anifled.” “Mas perqué l’empachatz pas de participar? demanda Mehliug.” “Cranti d’o dire mas avèm pas lo poder de l’arrèstar, es plan mai fòrt psiquicament que nosautres, podèm sonque lo susvelhar e passarem a l’accion se, per cas, far mòstra d’intencions bellicosas. Esperèm tanben que lo torneg permetrà a l’un d’entre vosautres d’accedir ad un nivèl de coneissença de la matèria superior que nos poiriá ajudar a mestresar aquel individú, ditz Anifled.” “A de bon, compreni, es fòrça dangierós alavetz aquel gus, fa Mehliug.” “Òc, vos cal saupre ça que la que los susvelhèm de prèp e que vos daissarem pas sens ajuda se se passa quicòm de grèu, ditz Anifled.” “Mercés dòna superiora, fa Aralc.”
Quitam lo burèu de la dòna superiora per nos en tornar al lounge. Mehliug e Aralc son fin embaboquits per l’escambi que venon d’aver amb Anifled. Son fòrça tafurats per çò que pòt plan tramat aquel individú. Totes dos son convençuts qu’agirà pendent lo torneg d’un biais o d’un autre. Comandan cadun e mai Aluarg una bevenda per se balhar d’èime. Dins la sala, d’Omerids jogaires son a se pausar tanben. Mehliug apercep lo jogaire grandàs qu’a ganhat sa partida en se disent que se comportava d’un biais curiós.
“Aralc, agacha l’Omerid grandàs, es un dels jogaires qu’a passat los uechens de finala, poiriá èsser mon adversari al torn seguent, tròbas pas que se compòrta estranhament?”
“Vesi, òc, me sembla nervós.” “Li vau anar parlar un pauc per saupre çò que va pas, ditz Mehliug.”
Mehliug se leva e s’apròcha d’el.
“Bonjorn, sètz un dels jogaires qualificat per los quarts de finala? Ieu soi Mehliug, poiriam benlèu jogar l’un contra l’autre al torn seguent.”

“Bonjorn. Òc, sabi pas se nos rescontrarem, sembla que i aja quicòm que truca dins aqueste torneg. Soi pas suau, arrèsti pas de far de cacha-vièlhas, es de mal auguri, i a aquel jogaire qu’es esfredable, l’avètz vist?”

“Segur que l’ai vist, me’n balha a ieu tanben, sabèm pas d’ont ven.”

“Es de crénher fòrça, es vengut me veire per me far paur, vòl que la civilizacion omerida dispareisse. Vos daissi, me cal anar en cabina de reviscòl, soi cansat.”
Mehliug rejonh Alarc e Aluarg qu’èran encara a glopejar lors bevendas.
“Alara, de qué t’a dich? Fa Aralc.” “Es maltranquille, li a parlat, lo gus malvolent, li a fach paur, li a dich que vòl que la civilizacion Omerid dispareisse, declara Mehliug.”

“Cruau-cruau, macarrrrrèl, quin aucèl de la mòrrrrt aquel.”
Anam apuèi dinnar dins la sala d’a costat. Lo repais se passa dins lo silenci, cadun perdut dins sas pensadas. Après lo dinnar, Mehliug passa un brieu en cabina de reviscòl. L’aprèp-dinnar arriba e es temps de se’n tornar a la sala del torneg per los quarts de finala

Contrat Creative Commons

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s