Las Botas d’Aigaviva (III)

Per Remèsi Bòi

III

Lo correder que contunhava a s’alongar devath los sons pas. Que semblava shens fin. Las parets que corrèvan tostemps mei luenh per las tenèbras. E la gojata, qui las seguiva, que començava a‘s demandar se aqueth sentit de longor ne vienèva pas deu son esperit. L’apreension de çò de desconegut, qu’ac sabèva, qu’avèva l’acostuma de har los camins mei longs e las travas mei de mau sofrir. La paur que sentiva lavetz, probable que mascarava la realitat. Qu’avançava tant a plaser, qu’averén podut pensar que n’ac hasèva pas. Que s’estanquè sovent tà espiar darrèr, tà pensar a la seguida o tà espudir los remòrs qui l’assautavan enqüèra. Passar aqueth correder n’averé pas durat que quauquas minutas normaument, mes indecisa, Ana que prenó mei de temps.

Totun arribada davant la dusau pòrta, bessona de la purmèra, que remarquè un ordinator, parièr au purmèr. Qu’i passè lo Pass d’ua man tremolanta. La maquina que tornè confirmar la validitat deu tròç de plastic en aviar lo mecanisme d’obertura : la pòrta que s’obrí suu nient. La natura de çò qui l’esperava dens la pèça seguenta que l’èra celada, çò qui hasó aténher a la soa ànsia un nivèu suplementari. Qu’aledava pregondament tà’s calmar lo còr qui trucava dab frenesia. Que passè la portalada a la corruda, los uelhs clucats com tà s’acostumar a l’ambient qui l’esperava. Darrèr era lo passatge que’s tornè obstruir d’ua trava metallica e ermetica. Lo punt shens tornar qu’èra estat passat, qu’ac comprenó lavetz.

Ne s’i vedèva pas arren. La pèça on se trobava qu’èra tota plea d’un vueit escur e opac qui privava Ana de las marcas mei elementàrias : quate sens de sheis que vedèvan la lor utilitat redusida au nient. Sol l’olorat que’u balhava un indici sus l’endret. Pr’amor ua aulor plan coneishuda qu’i guastava l’aire. Ne sabèva pas on se podèva trobar, mes qu’èra segura d’i trobar aiga navèra. Avançant a tastas, que cercava las parets qui l’ajudarén probable a trobar la sortida d’aqueth endret pudent e shens lutz. Los sons braç, tenuts davant era com tà recebe’i quauquarren, ne tardèn pas a trobar lo metau hred d’ua paret, qui èra segon las soas estimacions hèitas a paupas, mei hauta qu’era. Que causí de la seguir dab l’espèr de trobar ua pòrta o un interruptor o quauquarren qui’u hasossi carar la paur qui creishèva.

Espèr tròp viste decebut. La pèça, per estar grana, que semblava totaument barrada. N’i avèva pas d’auta sortida que la per la quau èra vienuda. E aquesta ne’s podèva pas tornar obrir d’aqueth costat. Qu’èra de bon devinar pr’amor de l’ordinator mancant…

L’òrba que s’assedó contra la pòrta au limit deu desespèr. N’avèva pas sòrta, uei. Que’s demandava se la Loïsa, la qu‘avèva vista ger a la television, èra passada per aquí tà rejúnher Hontaur. Be’n dobti, çò’s digó, que i a probable mantua entrada qui mian acerà. B’a calut que passèssi per aquesta ! Bèth temps a que n’i passa pas mei arrés. Qu’acabè en sospirar, lo cap enter los jolhs com tà s’adromir. N’èra pas fatigada, mes çò que podèva har mei ? Dar un torn mei ? Cridar ? Que haucè las espatlas, nada idea ne’u semblava pertinenta. N’i a pas mei qu’a esperar, çò decidí fin finala, be i passarà quauquarrés, vèn.

La soa esperada ne durè pas guaire, quauquas òras sonque ; pro de temps totun tà deishar lo son esperit vagamondar peus imatges qui avèva amassat. Profieitant de l’escur totau qui celava la realitat, la gojata que capihonè en aquera mar grana saunejada, mes n’i retrobè pas la creatura majestuosa qui la frequentava. Ua lutz poderosa que la tirè de la soa estrànsia, com un eslambrec qui desvelhèssi un òmi adromit devath las brancas d’un arbo huelhut. Ana que’s lhevè dab pena, eishorbada per l’intensitat d’aqueth navèth sorelh. Qu’avèva los uelhs a plorar de dolor, acostumats qu’èran a l’escur esvalisat. «I a quauquarrés ? çò demandè, que soi ací tà accedir au quartièr de Hontaur. E’m podetz ajudar ?» Nada responsa, mes qu’i avèva monde. Que’us entenèva a chebitejar. Que tornè pausar las soas questions en cridar, mes n’avó pas sonque arrihanhs en tornar. Qui son? Que vòlen ? ç‘interroguè Ana qui s’emparava los uelhs d’ua man.

Ne s’i escadèva pas de’us véder : la lutz qu’èra tròp hòrta. N’entenèva pas sonque chebits de mau compréner, quasi inaudibles individuaument, mes qui s’amassavan tots en un tron ensordent. Quantes èran a l’espiar ? Un centenat probable… Aquesta idea que la hasó vàder nerviosa. De sentir tots aqueths pars d’uelhs pausats sus era que’u hasó pujar un sentit de malaisèr. Que’s sentí premuda, com asfixiada per la massa qui l‘argüeitava. Que s’agorrupí en un còrn, responent per auruga a la miaça. Los argüeitaires qu’arridón a gargalets. Ana ne volèva pas mei estar aquí, n’ac avèva pas jamei volut. Que volèva arretrobar lo monde de las mars granas, tornar sentir lo vent iodat e nadar dab la creatura e non pas jamei tornar d’aqueth viatge. Que s’esconèva deu monde qui’s trufavan d’era, lo cap en·honsat enter los jolhs com tà tocar lo sòu dab lo front. Ne’us volèva pas mei enténer. Las mans sus las aurelhas e los uelhs clucats, l’agorrudada que desconeishèva la quita existéncia deu moment que vivèva. E com tà respóner a la soa prauba volontat, sobtament, ua campana qu’esquicè los aires, clavant la soa prostracion.

Suspresa, que lhevè lo cap tà véder çò qui’s passava. La lutz que baishè la soa intensitat tà redusir la reverberacion metallica, en perméte’u de percéber quauquas fòrmas imprecisas. Vestida de blanc, aquesta horrèra que dissimulava las lors caras dab mascas identicas. E las combinasons que portavan ne permetèvan pas de har la diferéncia enter los òmis e las hemnas, com se la lor volontat qu’èra estada de demorar anonima de plan. La distància de tot biaish que hasèva puisheu a la possibilitat tà Ana de percéber lo mendre element d’identificacion. Aquera massa ne demoraré pas tad era qu’un chebit eishordaire.

Au contra, la hòssa on èra embarrada que’s revelè : d’ua bèra susfàcia, qu’amuishava ua fòrma rectangulara, traucada de bocas muraus metallicas e d’ua placa d’evacuacion redona, qui aucupava lo miei deu paumissar orizontau. La campana que soè un dusau còp. Ad aqueth navèth senhau la horrèra que semblè de s’activar. Quauques elements qui la compausavan que lhevèn los braç e que cridèn pro hòrt entà que quauques brigalhs de frasas e arribèssin dinc a las aurelhas de la gojata, qui ne comprenèva pas enqüèra çò qui’s passava. Çò que prenèva per tròç d’ua discuta mei hornida qu’èra en realitat la totalitat d’aquesta. Mes los còdis rituaus d’ua hèita que son de mau compréner taus non iniciats. Aqueras frasas n’èran pas sonque ua seguida de chifras shens nada logica per Ana. E quan las averé compresas ne s’i escadèva pas de’n descriptar lo sens : «50000-8. 15000-11. 100000-4».

La campana que soè un tresau còp e las votz que’s carèn. Intrigada e chepicosa au còp, Ana que s’èra tornada lhevar e que s’èra avançada tau miei de la hòssa. Ei un tèst ? Ua esprava tà ameritar de víver au demiei d’eths? O un tribunau qui jutjarà lo men crimi ? S’ei lo cas qu‘èi escadut lo bon endret. Be n’èi un qui’m pèsa ! Las duas partidas que s’argüeitavan en un silenci ceremoniau. Qu’averén podut pensar qu’èra ua luta enter un herum e la soa preda, esperant tots dus ua error de l’aute tà gahar lo hòrt. Mes lo predator qu’a tostemps la causida de la preda e deu lòc de l’ataca, e que n’èra atau ací tanben. Per estar libra deus sons movements la gojata qu’èra a la lor mercé, embarrada en aquera hòssa, condemnada a subir la seguida. Ua seguida qui ne tardè pas a arribar.

Un bronit que neguè la sala de bruts. Ana que’n fremí e la hòssa tremolanta que semblè de’s poder héner devath las vibracions sosterranas qui la segotivan. Las parets de metau qui barravan l’abisme, que tringlèn a pàrias dab la pèth de la gojata, com las lamas d’un diapason. Qu’ei devath lo beton, çò’s pensè, un motor segur, com los qu’avem a l’usina. Quen reconeishi lo brut e los tosseis. B’ei ua pompa ! Aquera conclusion que la forcè a tornar considerar lo lòc on èra, de n’espiar cada element dab ua atencion exacerbada per l’apreension. En sentí’s lo còr abrivar la soa musica, que gaitava las bocas muraus dab menshidança. Quauquarren au son dehens que’u cridava ua vertat que la soa consciéncia ne podèva pas acceptar. Un sentit de la votz quasi inaudibla, qui’s hasèva de mei anar mei hòrta a mesura que s’intensificava la ruglada mecanica. Ne deishè pas deus uelhs las gautas ronhadas que semblavan de voler vomir quauquarren, un dequerò qui pujava deu perhons escur enlà. L’aulor costumèra d’aiga navèra, que la gojata avèva reconeishuda quan entrè avuglèr dens la sala, qu‘èra vaduda de mau sofrir. Còp sec las purmèras gotas chorrèn com gaves, escopidas dens la hòssa qui’s pleava dejà. Qu’estó la panica, tau gran plaser deus espectators qui ne mancavan pas arren. Ana que’us espiavan, rematada, la rea contra ua paret, los uelhs esglasiats. Que podèva har ? Las ideas que’u passavan peu cap a hum de cervèth, shens perpausà’u la mendre solucion providenciau au son problèma fatau. Quin sortir d’aquera hòssa ? Aquera question que semblava ua equacion insolubla : córrer ? Jumpar ? Cridar ? Plorar ? Suplicar ? Morir ? L’aiga que pujava viste, en immergí’u los cavilhars, los jolhs, la talha, lo còth, lo menton… Sus la punta deus pès, Ana qu’ensajava de’s mantiéner lo cap hòra de l’aiga… N’apeava pas mei.

Lo mèste de ceremonia, un òmi gran e eslancit, que partatjava la soa atencion enter la hòssa qui’s pleava e lo gran cronomètre murau qui comptava las segondas. Pausat sus un pòdium, que podèva observar tota la scèna shens mudar. Qu’èra lo son ròtle, un privilègi segon las gents convidadas ad aqueth ordi de hèita. Qu’avèva la carga pesuga d’estancar la corruda deu temps au bon moment, a la segonda près qui marcaré la fin de la partida. Aquesta ne tardaré pas segon las soas estimacions. Lo subjècte deu dia que semblava de’s destimborlar mei viste que los autes, au dam de l’observator qui esperava divertir las soas convivas. D’un uelh coneishedor que vedèva aus gèstes mauordiats d’Ana com ua reaccion instintiva d’aquànsia, çò qui ne’u susprenó pas briga. Tots los candidats qui passavan pr’ací qu’avèvan aquera reaccion, mes la màger part qu’ensajavan totun per auruga, un simulacre de nadar. La candidata deu dia ne s’èra pas mantienuda que quauquas segondas au ras de l’aiga, çò qui hasó vàder sus la cara de l’òmi ua grimaça de frustracion. Aquera pepiòta que’m va har pèrder la fàcia, çò’s digó celat darrèr la soa masca, que soi jo que’us èi convidats ad aquera partida extraordinària. Que seré de bon dret que’m demandèssin damns e prejudicis tau temps perdut. Que serí arroeinat…manca…, ua reflexion de las intensas que comencè, manca se la mea P.M.I1 e ganha. Arrés ne gausarén pas contestar la validitat de la partida se la mestrejaré…

Après ua pausa pro longa, lo mèste deu jòc que lhevè los uelhs de cap au cronomètre, 3.32, b’ei lo moment ! ç’acabè en apiejar sus un interruptor. La corruda deu temps que s’estanquè sus 3.92. La horrèra que lancè un chebit d’estabordida quan la campana e soè tau darrèr còp de la partida. Tots qu’avèvan remarcat l’espèra irregulara deu mèste, mes arrés ne digó pas arren. En efèit, la P.M.I que bracejava dejà de contentèr, çò qui hasó plàver sus eth ua chorrèra de felicitacions convienudas e ipocritas e que hasó carar totas las criticas potenciaus. Ana, qui n’interessava pas mei arrés, qu’eslissava sus l’aiga com ua estela de mar, la cara ennegada. Que demorè inèrta, sosmesa au bon grat d’ua mar shens andadas. Lo mèste de la ceremonia que sorridó en felicitar l’urós ganhant shens quitar lo son pòdium. Qu’espiè d’un uelh inatentiu çò qui varaulava enqüèra dens la hòssa. Qu’èra lo son darrèr dever, l’accion qui sageraré l’escaduda deu son magistèri e que’u haré desbrembar que l’esglàs n’èra pas estat luenh. Dab arsec qu’apiegè sus un aute interruptor, un sorríder de satisfaccion tancat sus la cara. Un mecanisme que’s desgahè, obrint la placa d’evacuacion qui ac engolí tot com ua assetada. Que vueitè la hòssa atau, en har la chorrolha…

1Persona mei importanta.

 

Contrat Creative Commons

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s