Quiti o doble? (I)

Per Laurenç Revèst

nòva policiera psicotragicoocomica inedicha e remasterizaa

En alucant la ràdio, esto dissabta 8 de febrier de 2014, un jornalista en dirèct de Nòva Iòrc semblava catastrofat. « A diau, non me va pilhar la tèsta de matin! » me diguèro. Li copèro lo siblet en amorsar la caena « Ràdio FIMOC.com Internacional ». Per cambiar lo jorn de votacions, ges de besonh de bramar tant aut. Me va far venir la babaròta aquel ase, totjorn a te far d’eveniments de ren o trobar de causas mai catastroficas que la velha per te far d’audimat e puar lo sieu salari. Una vita de corta vista que. Sempre sus lo fach e jamai amb de reculaa.

Se parlava despí longtemps de protestacions e de riòtas ecologistas. Es ver que despí que s’èra instaurat la fèsta mondiala per l’avenir de Tèrra, lo jorn dal « Global overshoot day » o « Jorn de despassament planetari », los excèsses e lo tròup plen de nòstra societat fasian un chic mai parlar d’els. Eran « a l’onor », deuriam dire qu’èran pluslèu « a l’oror ». Un moviment original sonat la « Caminaa dals escobaires de politics » avia fach parlar d’els en far de passacarrièras a Carcassona, Besièrs, Tolosa, Montpelhier, Marselha e Niça per defendre l’avenir de la planèta, la biodiversitat, lo drech de viure e de decidir al país. Los politics faguèron de discorses grands per dire qu’anaria cambiar, que se metria un còup d’escoba per cambiar aquel frecham. Se citava lo lemosin Chirat qu’avia declarat « un òrt solament amb de ròsas seria triste » o ancara Olanda un autre mas lemosin d’adopcion electorala a prepaus d’un misteriós engatjament « Cinquanta sieis ». Era de mòda, d’unos s’èran fach tatoar “56 Olanda” en plaça de “64 Surf” sus l’espatla. Era gaire luenh d’un òme que lo monde avia ja obliat, Mittelrand un peitavin vesin, amb un discors en 1981 qu’i auria perdut l’orient el tanben, mas en Bretanha aquel còup. E cercava de la tornar veire despí la Ròca de Solutré.

E pi coma de costuma per negar lo peis… los ans d’après se’n parlèt plus. E totjorn vénder d’armas, far de guerras, far de comèrci ansin. Cada an l’umanitat consomava de mai en mai d’ora la totalitat de las ressorças naturalas que la planèta fargava en un an. Èra en mòde destruccion, un soïcidi. Los politicians se fasian remarcar per lors excèsses e abuses, pichons arrengaments gràcias a de règlas qu’escrivian de per els. Tot èra perdonat. Quin sacrifici que d’aver d’autas responsabilitats. Entrainava qualques escarts mai perdonables qu’aquels dals paures guses qu’oblièron de pagar 10 euros a l’estat.

Mas aquel còup, de protestas mondialas tenian longtemps e cercavan de blocar de votacions que, per astre dal calendier, se trobavan dins ben de païses als Estatus Units d’America (EUA) coma dins nòstre país tombar als memes periòdes. Mas un còup de mai, la mediacracia laissava plaça al messatge “Vos avèm capit, lo cambiament es aüra”. Una promessa de mai, una promessa de tròup. Òc, i èra de que se plombar lo moral per començar aquel primier jorn de dimenjaa. E avian capitat, me fasian tornar far lo monde de matin ja. A mai, lo desrevelh foguèt dur, la nuèch lo pichin durmiguèt mal qu’èra allergic a la polsa, coma de mai en mai de joves aüra amb aquela pollucion a mai.

Zo, anèm òc. Pron filosofat, lo dejunar! Me pilhèro lo chocolat, que ieu lo cafè m’agradèt jamai. Tant valia de la jugar en mòde quiet esto matin, « non faire lo king, ni faire lo cong » coma ditz Bòbi de La Poncha de Blausasc inspirat per Giono. Provèro de plus pensar e de far lo vuide en ieu, coma lo vacancier que vòl sa bilheta de quietud dins una consomacion de patz en destinacion retiraa. En mòde egoïsta… Ges de besonh de s’inquietar de causas complicaas coma la politica. Aviam delegat aquelas duras responsabilitats a de super ciutadans mai saberuts. Parlan de crisi de l’interés dal politic, mas alora perqué totjorn tant de candidats s’i presentan? E tant de pressions, de violéncia verbala, d’amenaças ? Es coma la competicion, m’a jamai agradat. Aquela expression de l’umanitat per solament esquichar l’autre e i èra que se sentir (ausir) los encoratjaments dals parents als rescòntres lo diménegue “va li, tua lo”, “es un chaple”, “prefonde tot pichon”, “quina nèbla aquel”… la granda reflexion umanista qué. Coma en Irac d’un temps o aüra en Siria.

Acabèro la rostia de mèl, que las abelhas se fan mai raras aüra me disia Jaume, apicultor al retir, l’autre jorn. Que las abelhas son las gàrdias de l’environa mas… Ts, ts, ts, pensa a ren mon fraire, es un matin de patz, es la dimenjaa. Zen… Me siropavo la bòla amb lo fons de cerealas (sensa o amb OGM, sabo plus, totun trobam qu’aiçò de comprar e plus degun pensa de manjar de sopa de matin coma avans). Sabètz, quora an ben banhat al fons dal lach e qu’i an donat de sabor. Un chale! Per carrièra i èran de nèblas matinalas, es corrent, sonam aiçò lo garbin. I vesiam manco la façaa de la maison d’en fàcia.

Continuèro de manjar quora te sentèro lo telefonet tindar, ailí pausat davans la fenèstra. Un textòt dals caps. Èra important. Arrèsto las reflexions e planto lo dejunar. “Apuntament al Camp dal peis d’Abril, sota la torre Eye-Feel”. Laisso un mòt sus lo taulier per explicar. Cal i anar. Es lo trabalh que demanda.

I arribam. Qué si passa? Sio geolocalizat coma previst e doncas recebo lo segond textòt. D’aquel temps, installat sus un ponch aut, lèu, veo la situacion. De camions rotlavan plan planin en faire ben de bosin. Semenavan de causas darrier d’els e sus lo costat dals camions èra escrich l’eslogan : « La revolucion, defòra las bordilhas! » e subre una plancarta « Aüra, un bòn còup d’escoba ». Madòna! Auriatz imaginat? Es coma dins la publicitat sus lo prospèctus : « Vist a la tv! », mas se passan d’eveniments pròches tanben. Per un pòrtavotz, un menaire apelava la populacion a los sostenir. Mas lèu i èran de mai en mai de monde. Increïble…

Aguèro manco lo temps de contactar los mèdias per los “incitar” (coma se ditz, lo còup de coe (coide) discret qu’an de besonh lo monde per capir…) a filmar çò que cal e un pauc de lo parasitatge qu’i vau méter dintre. Discreditar lo mai possible de monde, e acabat de jugar. Me la petar al trabalh, aver un avançament. Probable.

Mas non, quin damatge. La sonaria dal primier dimècres de cada mes, conoissètz? E ben es aicí que se metèt a tindar a plen telefonet e me conectèro a « octele.com ». Te veguèro una mapa d’Euròpa tota cubèrta de ròdas, de bordilhas, de rementas e d’images de manifestants que demandan al pòble de pilhar consciença de son error, de cambiar de vita, de pilhar en man la sieu destinaa. D’arrestar de se laissar manipular, de se governar de per els. A costat, los images de la rafatalha mafiosa de Nàpols qu’avia amolonat de montanhas de sacas de rementa al ras dals prats de bufronas que vos fan de « mozzarella di buffala » èra una craca gròssa. E de cortègis dins de vilas grandas, Marselha, Roma, Barcelona, Berlin, Londres… de manifestants seguits de fremas, d’enfants, d’òmes, de joves de vièlhs, de tot. E d’images mai de monde que cèrca de causas dins de bordilhas, de gabians que se mèton al mitan per recuperar de sobrilhas, una audor qu’imaginam lèu infècta. De filas de veituras blocaas en China, Índia, Brasil que fan de pollucion e d’autras manifestacions, de migrants climatics, politics, economics, religioses e ne’n passo. Coma, an laissat passar aquelas informacions!? Al contrari, qualques tenòrs politics en plaça pròvan de convéncer en dire: « Avèm lo drech de viure e polluar al país e mai alhors ».

Dins aquel tarabast mental, lo telefòn sonèt. Qualqu’un dal servici me passava un estrangier. Avio de mal de capir, que? Era ges la procedura per una mission. Mas l’èra ben.

* * *

Contrat Creative Commons

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s