Las Botas d’Aigaviva (I)

Per Remèsi Bòi

I

Un dia normau que seré un dia com los autes. Lo veu de crums que passaré deu negre au gris, arrajat peu sorelh matièr. Las ombras que tornarén dessenhar las lors fòrmas costumèras e los arrelòtges soscutanèus que lançarén las lors descargas electricas programadas entà tirar la massa d’ua nueit improductiva. Aquera horrèra anonima qu’obriré los uelhs sus un plafon unic, hèit d’un gris planèr e que compreneré lavetz qu’un dia navèth, tot parièr au precedent, avèva començat. Ana que hasèva partida d’aquera massa e com cada individu qui la compausava, que dromiva enqüèra. Dab la diferéncia que despuish quauquas setmanas, que vivèva ua experiéncia onirica navèra, qui la miava tà viatjar luenh deu son monde, sus ua tèrra dominada peus oceans. Qu’èra lo purmèr còp que’n vedèva d’aquera natura. Ne n’avèva pas paur. Per estar inconeguda que trobava ad aquera aiga un anar familiar qui l’atirava irresistiblament. Que n’avèva dejà vist au tribalh plan segur, mes n’èra pas parièr. La qui aucupava los sons sauneis n’avèva pas aquera aulor venada, qui traucava las combinasons dinc a la pèth e qui’u hasèva seguici com un tatoatge. Qu’èra blava e clara, quasi pura, quan la que vedèva cada dia qu’èra negra, opaca e polluïda. Aquesta que’s semblava mei ua melana viscosa, qui portava en era tròç infòrmes que calèva tirar abans lo son tractament. Qu’èra la que consumiva cada dia, un maishant liquide pestilenciau. Que n’avèva la lenga tròp acostumada. Que n’èra negra e en·hlada. Ana que saunejava tostemps, los pès dens aquera aiga pura, ni hreda ni cauda. D’ua man autant insensibla com los pès que’n portava a la soa boca. N’avèva pas nat shuc…

Qu’avèva lo còs qui tremolava devath los chòcs electrics. L’arrelòtge ligat au son sistèma nerviós que l’anonciava, en tot grasilhar e dab ua pontualitat atomica, l’òra de’s lhevar. La consciéncia que’u tornè de tira, estimulada peus senhaus exteriors. Cada muscle de la soa cara que’s contractava, com s’èra subjècta aus tics faciaus. Que sentiva lo son còs a desvelhà’s per ua calor intèrna, qui ne hasèva pas sonque pujar. La gojata qu’obrí los uelhs ensudorida e perduda, com se vienèva de sortir d’un pantaish tarrible. Mes qu’avèva saunejat enqüèra, que se’n brembava clarament. Que’u demorava a la boca aquera abséncia de gost que l’avèva deishat aquera illusion. Qu’èra navèth tad era. Aqueth fenomèn qu’èra estat presentat peus mèdias com ua malaudia, au parat d’ua emission especiau d’alèrta epidemica. Que’s podèva declarar quan qu’estossi e quau qu’estossi l’atge deu subjècte. E segon lo dit de la Seguretat Sanitària, que calèva de tira anar tau Servici de Reeducacion mei près entà’s har suenhar. La gojata n’avèva pas escotat aquera recomandacion. Que trobava en aqueth mau un efèit terapeutic, ua pausa psicologica qui’u hasèva desbrembar la soa situacion. N’èra pas sonque palliatiu, mes que’u hasèva ben. Ailàs, com cada matin despuish qu’avèvan començat los simptòmas, ua maquina que la forcè a renonciar au plan-estar qu’i trobava. Ana qu’arroganhè en tirà’s lo tube d’alimentacion que s’avèva fixat au melic la velha, abans d’ahonsà’s au secret deu son inconscient, ahiscada per ua fatiga quotidiana. Lo caneràs que’s tornè plegar dens la soa tuta en suspart de la jaça rudimentària, cavada dens la murralha. La gojata que’s passè la man sus la cara tà’n caçar las gotas saladas qui l’adaigavan, abans de lhevà’s. Que gahè lo camin de la sala de banh qui l’esperava dejà, en getar los rebats d’ua lutz roja suu gris de las parets. Quan entrè tà la pèça, ua votz sintetica que l’anonciè l’importància de la soa tardança :

«La ciutadana Ana 115SAG234B3S7L que deu a l’esfòrç comun quinze segondas de tribalh suplementàrias. Que trobaratz los vòstes navèths oraris suu vòste televisor personau.»

Sonque quinze ? Be seré ua purmèra tà jo, çò’s pensè Ana en entrar au «vèrmi», com l’aperava la màger part de la populacion. Qu’èra un recuperator pachòc dens lo quau e’s calèva assèder com suus comuns antics e qui aleugeriva cada tribalhador deus fluides deus quaus e’s cargava au parat de la nueit, com la sudor e d’autes… La gojata que sortí d’aquera maquina, desbarrassada de tots çò qui la podèva forçar a interrómper la soa mission deu dia, neta e dispausa.

Pas per pas, bailant la revestida de plastic de la vòuta deus pès, que deishè l’estret tà tornar tà la crampa. Qu’i trobè ua combinason enviada peu Servici d’Equipament deus Ciutadans, qui penèva au vestider automatic. Cada matin que’n recebèva ua navèra, o dilhèu qu’èra la medisha, qu’un servici d’estat desconegut, avèva netejat e tornat enviar au S.E.C, qui la tornava enviar au son vestider. La gojata ne’n sabèva pas arren, e de tot biaish ne’u vagava pas d’i pensar. Que la se passè viste hèit en deishar lo cremalh a miei camin, enter lo melic e la basa deu còth. Que’u vagaré de’u se pujar dinc au cap mei tard, peu moment que volèva enqüèra aledar adaise. En la sala, la darrèra que comptava l’apartament, qu’aluquè lo televisor personau qui aucupava los tres quarts d’ua de las parets. La soa tardança qu’avèva aumentat de hèra. L’ecran qu’espiava lavetz que l’ac amuishava devath la fòrma d’un grafic pro detalhat. Qu’èra tostemps dens la soa mejana, çò qui la rassegurè pro entà que prenossi lo temps d’espiar la cadena d’informacions.

Lo purmèr imatge que vedó quan la lutz l’arribè a l’uelh, qu’estó lo d’ua cistèrna de sector qui contienèva l’aiga navèra d’ua nueit. Qu’èra en un estat pietadós, esventrada e carbonizada. N’èra pas mei qu’ua pièla metallica, envescada en ua substància negrassa. Un jornalista plan presentat, vestit a la mòda, qu’articulè los sons mots d’un ton solemne :

«Suu pic de sèt òras deu ser, ua explosion qu’a esclatat au quartièr d’Aigaviva. Segon lo Burèu de Seguretat, que s’ageish d’un engenh artisanau, pausat contra ua cistèrna d’aiga navèra en profieitant de la nueit. Aqueth atemptat n’ei pas estat reïvindicat peu moment. Mes los purmèrs elements de l’enquèsta que’ns hèn a pensar ua accion deu gropuscule terrorista R.O.I.A, qui ensaja despuish annadas de semiar la terror e de travar la marcha deu progrès… Lo govèrn, en un comunicat pareishut de d’òra au matin, que’ns confirmè la soa volontat de castigar sevèrament los responsables criminaus d’un tau acte. D’aulhors, au moment quan ve parli, las fòrças de la Seguretat Ciutadana que son dejà en cèrcas deus activistas e que demandan aus ciutadans de’us transméter totas entresenhas qui’us posquin ajudar en la lor mission. Lo govèrn que’ns confirmè tanben l’indemnizacion deus ciutadans sinistrats, qui n’an pas podut recéber lo minímum d’aiga navèra guarantit. Qu’èra Jacme Alfons Paulini per la cadena oficiau, la qu’avetz a espiar !»

L’imatge que cambiè de fòrma. L’òmi deus trèits seriós que desapareishó tà deishar la plaça a ua hemna sedusenta, qui amuishava ua pèth blanca e un peu long. Que sorridó aus telespectators d’un biaish convençut e convienent, abans de’us tocar ua votz calma e joviala a las aurelhas :

«Mercés Jacme Alfons per aqueras novèlas…qui ns’amuishan la necessitat d’exprimir lo noste sostien a las nostas valorosas fòrças de l’òrdi. Que hèn un tribalh essenciau tau manteniment de las valors deu noste sistèma democratic… Ua auta novèla que ns’arriba suu pic, çò cantè en deishar lo ton solemne, qu’avem en linha la grana ganhanta de la loteria planetària de la setmana. Loïsa ? E m’entenetz ?»

Ana ne deishè pas l’ecran deus uelhs, captivada per çò qu’i vedèva. Que pugè lo son en s’avisar de non pas desvelhar lo hrair qui dromiva suu canapè. Ua fòto qu’apareishó a l’ecran, presentant a tots la qui deishava lo quartièr d’Aigaviva. La soa votz qu’èra esitanta e febla, tant per tant audibla. Davant l’ecran, la gojata que pugè drin mei lo son, tà enténer çò qu’aquera Loïsa avèva a díser :

« Adishatz… e passi a la television ?

– Quiò Loïsa, davant los dotze milions de ciutadans connectats. Qu’ètz la grana ganhanta de la loteria planetària, e’ns podetz explicar çò que sentim quan avem ua tau escadença ?

– Qu’ei de mau explicar, çò marmotè ua votz espaurida, delà ger qu’èri a caminar tà aucupar la mea pausa setmanèra peu sosterran 115 e còp sec… quan èri au tèrmi de las meas quinze minutas… que trobèi un hiu verd enter dus pavats. En purmèras ne comprenèvi pas çò qu’èra, que pensavi qu’èra un hiu electric qui s’èra desconnectat e puish… quan ac avoi enter los dits, que’m brembèi d’aquera publicitat tà la loteria, qui parla d’un hiu d’èrba com un signe de sòrta. Que comprenoi lavetz qu’èra lo men dia. Qu’anèi crompar ua bilheta e atau…

– B’avetz plan hèit ! Çò que’n pensa la vòsta familha ? E son urós per vos ?

La ganhanta ne digó pas arren sus aqueth subjècte.

– Aqueth cambiament de quartièr, çò hasó la presentatora qui volèva plear lo blanc, que serà dilhèu lo parat d’ua navèra aviada.

– Qu’ac espèri…

– Mercés Loïsa peu vòste testimòni e enqüèra felicitacions. Que ns’arretrobaram dilhèu peu quartièr de Hontaur, quan àgitz recuperat lo vòsta Pass 118. Adishatz.

– Adishatz…»

La fòto d’aquera Loïsa que desapareishó, deishant la plaça a la presentatora qui’s hiquè a parlar deu temps qui haré aqueth dia. Ana que baishè lo son. Lo son hrair qu’èra dejà desvelhat. Que tossiva com un motor en pana de gasolina. Dab ua cara de tres pams qu’espiè la soa sòr en la questionar d’un uelh entelat sus la soa preséncia aquí. En efèit, d’acostuma qu’èra dejà suu camin deu tribalh. La gojata que’u sorridó en potonejà’u lo front :

«Quin va lo hrairòt, uei ? A plan dromit ?

– Com un soc, e tu ?

– Drin… com d’acostuma, çò’u responó en l’espiar a tossir de mei en mei. Au ser qu’ei lo ton torn de dromir au lheit e ne’t voi pas enténer a bramar.

– Ana…

– Sho ! çò’u hasó en guardar un sorríder suus pòts, de tot biaish ne serà pas sonque tà ua nueit de mei, çò contunhè en lhevà’s deu canapè, qu’èi trobat lo mejan de regularizar la nosta situacion e de’t suenhar.

– Quin ? çò’u tornè lo gojat en s’eishugant de la manja ua bava negrassa qui’u sortiva de la boca.

– Qu’ac saberàs pro lèu, hrairòt, non te’n des ! çò’u digó en deishar l’apartament, en lo saludar de luenh. Qu’ac saberàs quan m’i escadi, se m’i escadi… Non te’n des hrairòt, uei que soi jo qui m’encargui de tot. Cadun lo son torn.

Au darrèr d’era, la pòrta que’s barrè suus sons colets qui carrinquèn leugèr. Com d’acostuma, los sons uelhs que’s pausèn sus un correder vueit. Ad aquera òra, la màger part deus ciutadans qu’èran dejà au lor pòst de tribalh. Qu’èra probable la darrèra a deishar lo brolh 234, on demorava tota la soa generacion. Com ne testimoniava aquera tropa de pòrtas, qui obrivan passatges tà apartaments tots parièrs au son. A man esquèrra, au cap deu correder qui s’acabava per un cai, un aerotram color metau que l’esperava, com penut dens los aires. Aqueste que’u getava senhaus visuaus rois d’ua viva intensitat tà l’avertir deu montant deu son deute deu dia. Qu’èra au limit de la legalitat. Ua pausa de mensh, aquò que’m sembla mei, çò’s pensè Ana en entrar dens lo transportaire silenciós. Las lutz rojas que vadón verdas e la maquina inèrta que s’animè quan escanerizè la puç d’identificacion de l’unica passatgèra. En un silenci reglamentat, lo tube d’acèr que passè los brolhs vesins a hauta velocitat. A la soa plaça, designada per la soa matricula, la gojata qu’endevinava la ciutat que l’esconèvan los reflectors antiultravriulets : d’ua simetria matematica e sus ua basa perfèitament aplanada, la vila imaginària qu’eslasava las soas carrèras de totas parts, parallèlas e perpendicularas, en agolopar lo planeta d’un quadrilhatge triste. Vueitas de tota vita, qu’ua ploja de mei en mei acida avèva caçat despuish longtemps, aqueras veas moribonas ne sabèvan pas mei çò qu’èra un traç. N’i avèva pas sonque los aerotrams, ahiscats per la necessitat, tà contunhar de las seguir. Quan la massa e gahava meilèu los passatges sosterrans, qui ligavan tots los brolhs los uns aus autes. La gojata, tostemps en pensadas, que s’imaginava la bastissa mei hauta deu quartièr, qui quilhava tostemps mei haut las soas cheminèias d’evacuacion a mesura que se n’apressava, aqueras gautas d’on sortiva de reng un hum negràs. Ne hasèva pas besonh d’imaginar l’aulor qui se n’escapava. Lo planeta sancèr qu’èra impregnat d’aqueth efluvi nauseabond, qui resultava deu tractament de l’aiga navèra e de la cremacion de las dèishas. Qu’èra la mission quotidiana d’Ana. Que filtrava l’aiga navèra abans lo son tractament quimic. Ne’n tirava pas gran contentèr, segur, mes be’s calèva atraçar lo viòca en esperar miélher.

Un brut de frenatge quasi inaudible que tornè miar la gojata a la realitat. Qu’èra arribada. La pòrta automatica que s’obrí sus un pòst de tribalh vueit. Que’s pugè lo cremalh de la combinason dinc au cap abans de baishar deu tube e de préner los apèrs de la velha. Los autes, qu’èran dejà au tribalh, a’s fatigar los còrs tà l’esfòrç comun, empleant de bruts metallics e de calor lo vueit de la superestructura. Que semblava mei ua vila qu’ua usina. Au bèth miei d’aquesta, las aigas negrassas que riulejavan com un gave, en seguir un camin establit dab suenh. Qu’èra un bèth canèth qui’us serviva de mair e qui permetèva de las conservar en un hialat barrat, lo temps deu purmèr tractament. Cada emplegat qu’èra au cap d’un caneròt, religat au hialat com milèrs d’autes, qui podèva obrir e barrar de la soa taula de comanda enlà, segon un volume d’aiga definit. Un còp lo canèr plen d’aiga, l’obrèr qu’avèva de tirar de l’escura melana, dab l’ajuda d’un ganchet de metau, tots los còs qui ne podèvan pas anar mei enlà, pr’amor de la lor talha o natura. Aquestes, la massa anonima que’us deishavan a l’incineratòri comun, que vadèvan accessiblas las bocas d’evacuacion que comptava cada pòst. Après aqueth tractament d’epuracion tot relatiu, l’obrèr qu’accionava la comanda adequata e que tornava seguir lo medish procediment dinc a la fin de las soas òras de mobilizacion quotidiana. Aqueth sistèma d’epuracion industriau que semblava ua grana aranha goluda e insaciabla qui getèssi las soas patas sus las soas victimas, ruglèssi de reng en un concèrt de bruts metallics e estofèssi de vapors nauseabondas l’eishami deus tribalhadors qui tot dia ensajavan de la contentar en de balas. Ana qu’èra au pòst son, a tirar los tròç de mau descríver que’u portavan adarron las aigas negras. Dab un gèste que la costuma avèva hèit expèrt, la gojata que’s pagava lo dret de contunhar d’estar ua ciutadana productiva, e de profieitar atau deus privilègis autrejats a la soa classa : lo principau qu’èra la dòsi quotidiana e nueitiva d’aiga navèra, provedida per l’Estat a cada ciutadan qui participava a l’esfòrç comun. De l’auba dinc au sococ, la maquina in·hernau qu’escopiva dens los aires lo hum negràs de las combustions. Aquera bruma qui velava lo cèu de reng, que hasèva virar las turbinas enòrmas qui acabavan cada cheminèia de l’usina. Arren no’s perdèva. Los torns que davan las eliças qu’anavan alimentar los generators de sector, en auherir generosament, a’us qui i podèvan accedir, los plan·hèits de l’electricitat, guardiana de l’òrdi e de la civilizacion.

Pr’amor de la soa tardança deu matin, qui n’èra pas briga excepcionau, Ana qu’avèva acabat lo tribalh un quart d’òra après los autes. Ne’u mancava pas sonque d’anar notar lo volume de la soa produccion deu dia, abans de poder tornar a casa. Fatigada e en·hastiada per las particulas pudentas qui regnavan aquí, que gahè lo correder qui miava de cap a la puntadera de servici. Que n’avèva pro e la hami de tornar trobar lo hrair que la hasèva pressà’s. Que horè los darrèrs mètres dab l’energia dada per la fin vesia, puish que’s plantè davant la maquina e qu’i entrè la soa matricula. Ua preséncia timida que’u hasó lhevar lo cap. Qu’estanquè. Qu’èra un òmi que coneishèva de vista, gran de talha e blanc de peu, rasat. Que l’arreconeishó de tira quan sortí de las tenèbras on èra esconut. Qu’èra estat annadas de seguida l’ombra qui tribalhava au pòst vesin. La gojata no’u pensava pas jamei tornar véder. Ne tornavan pas véder los qui avèvan tornats estancar a la zòna de retirada. Qu’èra quauquarren de sabut qui èra dens l’òrdi de las causas. La soa suspresa qu’èra dobla donc, era qui’s pensava sola aquí. Enmagrit e manifèstament en guarda, l’òmi que s’apressè d’Ana en lucar cada movement qui seré podut vàder d’ua preséncia. Que l’espiè aus uelhs shens perperejar abans de chebitejar çò qui semblè estar salutacions e de començar de s’explicar :

« Ana, que t’èi a parlar de çò qui m’espèra, la votz que’s hasó mei barbolhanta abans de contunhar, de çò qui ns’espèra a tots…

– Jacme ? Que t’apareish ?

– Ne’m vaga pas de t’ac contar, çò’u tornè l’òmi en getar espiars pertot com esvarjat, qu’as a saber causas qui’ns son celadas.

– Quinas causas ?

– L’Estat… L’usina…L’aiga navèra…. Tot aquò b’ei faus, tot aquò b’ei faus, çò chebitegè lo vielh òmi en tiene’s lo punhet, fretant-lo com se’u brutlava.

– Çò qui ei faus ?

– Pas ací, çò’u tornè de tira en contunhar de chebitejar, doman matin, de d’òra, sosterran 120, que t’ac explicarèi tot. Adiu.»

L’òmi deu peu blanc que tornè desaparéisher per las tenèbras en deishar a Ana perplèxa. Drin perduda, ne’s podó pas estar de sentir compassion tad eth. Que’u pensava vadut hòu pr’amor de la fatiga. Qu’èra un mau recurrent deus retirats segon los mèdias e aqueth episòdi qu’acabè de la convéncer qu’èra ua realitat. N’avèva pas sonque ua hami, tornar a casa e assegurà’s de la bona santat deu hrair. Las shabraquerias d’un vielh òmi, quan seré un ancian collèga, ne l’anavan pas destrigar dens lo son projècte. Lo son aerotram que l’esperava dejà au son pòst. Que lancè un messatge d’avertiment : L’estupalutz que comença en quauquas minutas, los darrèrs ciutadans qu’an de deishar l’usina a pena d’esmenda. La gojata que se n’arridó en pujar au tram. Que seré lo purmèr còp qui seré sancionada per estar estada tròp longa a deishar l’usina. Que’s prenó la plaça en tornar tau hiu de las soas pensadas, on las avèva deishadas lo matin. La vila qu’èra aquí, pertot e enlòc tot au còp, omnipresenta e invisibla. Aquera idea que la tesicava. Perqué ne la podèva pas véder ? Qu’ac masteguè deu temps deu trajècte en cercar las rasons qui podèvan explicar aquera defensa. Mes nada conclusion ne la podó acontentar. L’aerotram que ralentí quasi shens brut. Ana que pausè lo pè suu cai shens celar lo son aconòrt. Lo correder qu’èra mei animat que lo matin. Quauques òmis que parlavan amassas shens s’avisar de la gojata qui’us espiava lavetz. Hemnas que caminavan dab los braç cargats d’objèctes de tot ordi, crompats probable dab los suplements acordats aus bons elements, e los mainats e las mainadas, eths que hasèvan com cada dia après lo tribalh. Que corrèvan a hum tà desbrembar qu’èran fatigats o tà esventar dilhèu l’aulor qui’us pegava a la pèth. Ana que sorridó de véder un drin de vita en aqueth correder d’acostuma tan hred. En saludar quauques coneguts la gojata qu’entrè a lor, on l’esperava lo son hrair.

Qu’èra assedut a la plaça on l’avèva deishat lo matin. Ne s’ei pas mudat deu dia, çò’s pensè Ana en véder qu’avèva lo tint blancós, on ès ? Que senteishi que’t pèrdi qué que haci. Un dia que tornarèi e que seràs ajaçat, la cara dens lo coishin deu canapè. Shens m’apressar que comprenerèi l’amplor de la mea mauescaduda. Que t’averí tradit… Aquò n’aparirà pas. Doman, qu’ac reglarèi tot. Que’u sorridó en assède’s a costat d’eth suu canapè. Qu’ensagè de captar la soa atencion, mes en de balas. Qu’èra tròp flac tà la reconéisher, la gojata que sabèva qu’en aqueth estat, ne’s podèva pas mei brembar lo son prenom. La soa preséncia qu’èra absenta de la pèça, quasi apallida. L’èste qui èra estat lo son hrair qu’èra vadut ua ombra. Ua maquina shens obratge qui esperava de’s descargar la bateria. Mes aqueth ser, lo son estat que semblava qu’èra vadut sordeish. Dia per dia, Ana que’u vedèva aflaquí’s drin mei. Quan las nueits que passava au lheit e’u semblavan har retornar, los efèits benefics que pareishèvan amortosí’s de mei en mei viste e ne duravan pas mei que quauquas òras. La gojata, en desbrembar la soa fatiga tà l’ajudar, que l’acompanhè dinc au lheit, qui’s semblè activar quan entrèn tà la sala. Un son mecanic qui escarniva ua votz umana feminina, que sortí d’un hautavotz en demandà’u de confirmar la soa matricula abans de s’ajaçar. Ana que’s complí a las soas obligacions d’identificacion en pausar lo son hrair suu lheit, estacant au son melic lo canèth d’alimentacion qui sortiva de la murralha. L’ordinator que’u demandè l’ordi de confirmacion e que l’ac balhè shens deishar lo son hrair de l’espiada. Que dromiva dejà, arreberat per aqueth mau qui’u poiriva la sang e qui l’ennegriva los pòts. Que semblè apatzat, com se l’aiga navèra que l’enviava l’enguiserader murau estupava lo huec qu’avèva per las veas. Que m’i escaderèi. Que’ns tirarèi d’ací. La gojata que deishè la sala e l’òmi que s’i pausava. Qu’avèva a’s tornar convéncer de la factibilitat deu son projècte. Que’u pensava despuish setmanas, despuish aquera nueit quan saunegè peu purmèr còp d’aqueth monde, qui n’èra pas lo son. Qu’ac avèva previst tot : tà non pas mancar lo tribalh, ne s’ac podèva pas perméter, que’s lhevaré de d’òra, abans dias. Que passaré per las vielhas escalas de secors entà non pas contrapassar arrés, quan aquera probabilitat seré quasi inexistenta. Que haré çò qu’avèva a har peus sosterrans e que tornaré a casa pro lèu, entà destacar lo hrair.

Ana que sospirè de solaç, convençuda de la soa escaduda. Que badalhè e que comprenó lo messatge. Aquesta nueit, que la se passaré suu canapè com convienut. Tant per tant que s’i èra asseduda qu’avèva lo dromilhoèr dessús. Las soas perpèras que’s barravan soletas e lo son cap, de senar de reng, que la convidè de cedir a la suplica d’un còs fatigat. Que’s demandè totun, dab las darrèras fòrças qui’u demoravan, abans de capihonar en l’inconsciéncia, s’anava saunejar ad aqueth monde. Se poderé véder e tocar un còp de mei aquera aiga. E sustot, se’u trobaré un gost aqueste còp…

Contrat Creative Commons

3 thoughts on “Las Botas d’Aigaviva (I)

  1. Que se pòt veire damb claretat qu’er autor es ua joena promessa dera sciéncia-ficcion occitana. Arrecomandi personaument er autor de contunhar eth sòn trabalh pr’amor que solament damb fòrça esfòrç poirà arribar on vòl arribar: era escaduda. E se contunhe atau i arribarà, aquerò qu’ei segur. Ja comenci a n’èster un afogat e un bon aimant dera sua literatura de sciéncia-ficcion. Era lengua utilizada – eth gascon bearnés, ei mes que beròi, ei entà se n’enamorar. Ua lengua que se pòt utilizar per escriure absoludaments tot. E açò sens desbrembar qu’es sues critiques tanben son des bones ! Òsca e Longa vida !

    Liked by 1 person

    1. Mercés hèra Christian peus tons encoratjaments, plan segur que vau contunhar d’escríver criticas e novèlas, quan aquesta n’ei pas enqüèra acabada, qu’èi quauques capítols d’avança, qu’ac saps 🙂

      Amistats,

      Remèsi.

      Like

      1. La Diu Negre qu’ei internacionau, ua arrevirada en italian qu’arriba 😀 Ací lo purmèr paragrafe.

        « Una giornata normale, sarebbe una giornata come le altre. Il colore dei nubi passerebbe dal nero al grigio. Illuminato dal sole mattutino. Le ombre ridisegnarebbero le comuni forme e gli orologi sottocutanei somministrerebbero le scosse elettriche programmate, per svegliare la massa da una improduttiva notte. Questa folla anonima aprirebbe i suoi occhi su un unico soffito, dipinto con un grigio insipido e capirebbe allora che una nuova giornata, come le altre prima, iniziò.
        Ana faceva parte di questa folla e come ogni persone che le appartenere, stava ancora dormindo.
        Ma con la differenza che da settimane, stava vivendo una nuova esperienza onirica, e questa la conduceva a viaggiare oltre il suo mondo, in una terra predominata per gli oceani. Era la prima volta che vedeva questa natura. Non ne aveva paura. Così sconosciuta che fosse le sembrava familiare e l’attirava irresistibilmente. Certo aveva già visto acqua al suo lavoro, ma non era lo stesso. Quella che occupava i suoi sogni non aveva questa puzza selvatica, che faceva buchi nelle tute di lavoro fino alla pelle e che vi seguiva come un tatuaggio. Era azzura e chiara, quasi pura, quando la vedeva ogni giorno era nera, opaca e inquinata. Questa sembrava più una miscela sporca e viscosa, che portava pezzi informi, aveva bisogno toglierli prima il suo trattamento. Era quella che bevevano ogni giorno, un brutto liquido pestilenziale. La sua lingua ne era troppo abituata. Colpa a quest’acqua era nera e gonfiata. Ana suonava sempre, i piedi in questa pura acqua, né fredda né calda. Con una mano insensibile come i suoi piedi ne stava portando alla sua bocca. Non c’era nessun gusto… »

        Like

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s