13459 en riba de Vaurana (I)

Per Joan-Frederic Brun

Dessenhs : Miquel Imbert

Aquí las prumièiras paginas d’un space operà inedich escrich vèrs 1980 (e fins ara inacabat, mas…)

xlo1

Èran assetats totes dos a cima d’un grand rocàs penjalut que dominava l’ajustant majestós d’Ièis e de Vaurana. Los dos rius bramavan aval, au bas de combassas escalabrosas. Alin Vaurana serpatejava dins las planuras aboscassidas, coma un riban argentiu dins lo dardalh de la solelhada pesuga d’Arquinosa. Arquinosa de las Pleiades, pèrla dau Camin de Sant Jaume.

Xlo espinchèt mai Maurizio. En quauques minutas, en remirant la mèscla cridaira d’Ièis e de Vaurana, n’aviá mai dich qu’en dos ans d’amor e de tendrum viscuts cotria, dins l’embriaguesa recipròca dau calinhar. Xlo sabiá que Maurizio ne diriá pas mai, uòi…

Sabiá tanben, deguèsse per aquò afrontar la mòrt e de perilhs pus òrres encar, qu’aniriá fins au pus prigond de l’intimitat de Maurizio, que li desrabariá un a cha un sos secrèts, e que finirián per far, totes dos, pas qu’una carn unenca, brausenta e barbelanta.

Dins l’espèra d’aquel saupre, se sentissiá la doça e terribla paciéncia de las aranhas. Una aranha de calorenta doçor, de tendresa embriaganta e canda, mas una aranha. Los òmes, ço pensèt entre se, son de caçaires. An aquò dins lo sang : caçar per dominar, desroïr, véncer. Ieu tanben soi caçaira. Soi en bosca de brigalhs amagats de l’intimitat e dau passat de l’òme qu’aime, e que vòle far mieu cap e tot. Soi l’aranha despietadosa de l’amor, la que caça per son bonur lo que me fugís…

Car Xlo se rapelava, ara, amb agudesa. Lo prumièr còp que veguèt Maurizio, aquel jorn de terror e d’ombra. Las gents corrissián per carrièiras en cridant : la federacion umana ess batuda, los Nxfürn son mèstres d’Andromèda e de Magellan… Los esquipatges de las naus escapadas a la batalha, vestits de lutz fauba, portavan la maudison dins sos uòlhs escurs. Son agach reflectissiá tota la terror de l’espaci. Après dètz mil ans de victòrias aisidas, per lo prumièr còp los òmes s’embroncavan a de fòrças immensas, estrangièiras, irresistiblas.

Maurizio èra sol au mitan, atrencat d’un escafandre forastièr. Se vesiá qu’èra pas de las Pleiades. Mas Xlo alavetz ne veguèt pas qu’una causa : lo pes, gaireben tangible, dau desespèr que cachava mortalament sas espatlas. Au mitan de l’estramàs generau, aquel òme raiava l’orror, la paur irremediabla de çò qu’aviá atraversat. Las fents dins la carrièira s’escartavan amb respècte e crenhença davant aquel prince escur de la terror, aquel capitani desconegut tornat vencit de las estèlas perdudas : Maurizio.

D’un sol agach aviá sabut, Xlo, qu’aquel àngel descasut e nafrat, marcat dau sagèl aspre de la mòrt atraversada, èra lo que cercava, a paupas, dins sas amors adolescentas, lo qu’aviá pantaissat dins las nuòches de luna nauta, lo qu’aviá fugit dins lo gorrinitge refinat de sa vida adulta. E d’aquí enlà visquèt pas que dins una tòca : lo far sieu e se far sieuna, sens escapa. E lo desrabar, benlèu, d’aquel mirament de mòrt que raiava de sa cara ieratica. O alara s’i negar amb el, cap e tot.

 E Xlo l’aviá abordat, furtiva :

  • Benlèu conoissètz pas Arquinosa ? Se vei que sètz estrangièr…

Maurizio l’aviá regardada. Son agach l’aviá atraversada coma una aiga linda. Se ne sentissiá banhada, coma refrescada, nòva, totescàs nascuda a la vida, amorosa a ne cridar, a ne morir.

E Maurizio li aviá dich simplament :

  • Se sabiás coma siás bèla, femna d’Arquinosa. Mas mos uòlhs sabon pas mai pagelar la beutat. Conoisson pas que la paur, e l’orror, e lo moriment. Coma siás bèla…

Verai qu’èra bèla Xlo, vestida de seda asurenca, espelida e canda coma aquelas flors mauvas d’Arquinosa qu’emplisson de son òlga enchusclanta las nuòchs de prima, dins los grands jardins de la Ciutat, entre l’onix e lo marbre de las colonadas. Era bèla Xlo, ; coma un sòmi, com aquelas visions mai qu’umanas que venon tot còp  als astronautas quand sos uòlhs cansats de veire d’estèlas e encara d’estèlas, rebastisson dins l’immensitat las aras majestosas, sublimas e mortalas dels dieus…

Benlèu Maurizio l’aviá vista, Xlo, dins la ravacion de la lassièira, endacòm entre Procion, Deneb e Capellà, cara negrinèla e linda, cabeladura foguejanta d’estelam, còs sople e nerviós simplament vestit dels vels viradisses de nebuloses e d’amasses de gas interstellar.

E Maurizio, l’òme de las estèlas sens nombre, aviá seguit la divina Xlo dins la vila nauta, dins lo cascalh cristalin dels grífols, jos las trelhas verdejantas, cap a son ostau blanquinèl, bastit sus un rocàs cremesin que dominava la mar blonda e mirgalhada dels teulats de la vila bassa. 

E avián calinhat, tremolants d’esmoguda, la nuòch entièira. Per la fenèstra badièira passavan, silenciosament, de solelhs fugidisses silents, blavejants, qu’èran l’interminabla procession de las naus pleiadencas vencidas per los Nxfürn a Magellan. E Xlo saguèt que Maurizio, detràs las nafras d’orror que l’amudissián, l’aimava tanben a ela, immensament, apassionadament : a l’auçada dels orizonts infinits que son uòlh de navigator aviá costuma de pagelar.

xlo2**

D’intrada Xlo aviá sabut que Maurizio rescondiá, coma una plaga mortala, un secrèt immens e terrible. Mas pas qu’au cap de dos ans, aquel jorn de lutz e de vent que s’èran esvartats per campèstre per i passejar los vestigis brigalhats de lor amor, los limbèls doloroses de lor incommunicabilitat indefugibla, que Xlo comprenguèt enfin que lo mistèri de Maurizio èra vertadièirament inuman, e tocava a las raices meteissas de l’existéncia.

Maurizio aviá parla de Viacheslav. Viacheslav d’Orion, prince dels Gemèus, baron de Betelgeusa, general victoriós qu’aviؘá capitat fins ara d’empachar als Nxfürn de penetrar dins la galaxia abitada per los òmes. Viacheslav èra estat lo prumièr òme de guèrra de la Galaxia que foguèsse pas estat vencit per la superioritat tecnica, numerica e tactica dels Nxfürn. Inventant de plans de batalha nòus e genials, los aviá tres còps a de reng desfaches au larg de Magellan. Totes los esquipatges de guèrra dau Camin de Sant Jaume lo tenián per lo sauvador, e dont mai evoluissiá la situacion, dont mai Viacheslav veniá, dins los faches, lo mèstre militar  e politic de la Federacion. De tant creissiá son prestigi, que sos òmes lo disián d’estraça diusenca e li levavan d’autars ont complissián, pareis, de sacrificis òrres e barbars.

Dins los sistèmas de nauta e anciana civilizacion, coma las Pleiades, se pensava que l’aveniment dau General Viacheslav, sauvariá benlèu la Galaxia, mas portava amb el la barbaria e la descasença. E benlèu pièg. S’imaginava la societat crudèla e sanguinos qu’instaurarián los Senhors de la Guèrra, avesats a de cultes sauvatges qu’avián grelhat din la furor dessenada de las batalhas, au pus fons de l’espaci, luònh de tot existiment. Se disiá que practicavan l’antropofagia, e d’autras perversions encara mai esfraiosas. E los vièlhs mondes rics e savis, dau Centaur fins au Dragàs e a la Lira, tremolavan en silenci, des demandant se devián preferir la joata crudèla e refinada dels Nxfürn, o la sosta pesuga e sanguinosa dels equipatges fanatisats de Viacheslav.

E Maurizio, a Xlo la bèla, li aviá parlat, a votz menuda, dau grand general Viacheslav d’Orion.

La granda  idèa de Viacheslav, proclamada per sos partidaris d’un cap a l’autre dau camin de Sant Jaume, aquò’s que lo Memorial èra una legenda. Los estatjanyts dels mondes vièlhs e savis escotavan aquò amb terror. E s’èra vertat ? Dempuòi dètz mil ans l’unitat tacita dels trilions de mondes abitats de la Galaxia repausava sus aquela idèa : lo Memorial, fortalesa planetària resconduda que dirigissiá secretament l’ande de totas causas dins l’ensèms de l’arquipèl uman…

Tot l’avenir de Viacheslav repausava sus aquela escomessa : l’inexisténcia dau Memorial. Se lo Memorial existissiá, la dictatura de Viachelslav d’Orion s’avalissiá, sa glòria fondiá coma la nèu dins l’uscle mèstre de la solelhada.

E la vertat apareguèt, coma un lamp, a Xlo. Lo secrèt de Maurizio se raportava au Memorial. Dos ans aviá arpatejat dins la tenèbra, cercant lo secrèt inimaginable de son amaire solitari e inaccessible. Ara sabiá. Maurizio conoissiá quicòm totacnt lo Memorial. Benlèu sabiá ont èra. Benlèu sauvariá la Galaxia dels Nxfürn, de Viacheslav, de la Mòrt e de la Barbaria… Benlèu…

Besalenada, los peusses en desòrdre, cerquèt Maurizio. Lo trobèt assetat, solitari pensatiu e solet, sus la riba bastida de Vaurana, espinchant l’aiga grumejanta e verdala que foletejava sens fin. Dins sa man teniá un libre, un libre vièlh cobèrt de cuòr, d’aqueles que portava amb el, dins sa saqueta, aquel jorn que s’èran rescontrats. A votz nauta legissiá, que Xlo, espantada, o escotèt :

« Sunt enim qui, quod sentiunt, etsi optimum sit, tamen metu non audent dicere »

Maurizio se revirèt d’un còp e veguèt Xlo. Xlo se sentiguèt nusa e menuda, subrindada per aquel agach de flamba. Maurizio legiguèt l’interrogacion qu’èra dins sos uòlhs. Respondèt :

  • S’aquò ne vira soi lo sol òme vivent, dins la Galaxia, que sàpia legir aquel lengatge. Tu, n’as pas solament ausit parlar. Pasmens, quinze-mil ans abans nosautres, foguèt la lenga de la nacion umana mai podertosa de l’univèrs. E aquò durèt mai de mil ans. Son uòi oblidats sus sa quita planeta, aqueles generals cofats de laurièr que i espandiguèron, per lo fèrre e per lo fuòc, la lutz de la Civilizacion. Emai la planeta, breç de l’umanitat, es ara delembrada. O sabes, tu, grèlh d’un pòble de nauta cultura galactica, quane foguèt lo fogal prumièr de nòstra espécia ?

Xlo clinèt la cara. Aimèt melhor de pas respondre. Cresiá de saupre mai o mens qu’aquò s’èra passat dau costat de Sirius e de Centaur, sus una pichona planeta blava virant a l’entorn d’un astre ara completament perdut que s’apelava Mòl, o Sòl, o quicòm antau. Maurizio continuèt :

  • Soi un felen d’aquel pòble. Per mos avis tòque a las raices prumièiras de la civilizacion umana. Fai quinze ans que treve, de saut en saut, lo Camin de Sant Jaume. Mas en temps planetari aquö fai nòu mil sèt cents ans. Ai viscut tota la conquista de la Galaxia. Foguère dels prumièrs equipatges que desbarquèron dins las Pleiades e foguère ieu, un bèu matin de 7689, que descobriguère Arquinosa. Arquinosa ont m’amague ara coma un estrangièr. Benlèu soi un ancessor tieu… Lo nom d’Arquinosa, aquò’s ieu que lo donère a la planeta, mentre que d’autras tèrras d’en Pleiade prenián de noms bajòcos coma Rotschildland, Fordstar o Goldenbergplatz.

« Xlo ! Tòrne legir aquel escrivan d’un passat mieu, un politician savi qu’escotelèron los partidaris d’un Viacheslav d’aquel temps, enemics de la libertat e de la dignitat de l’òme. L’òme savi s’apelava Marcus Tullius Cicero. Sa frasa aquí, la que tot bèu just m’ausiguères marmotejar, ditz aiçò : « n’i a que çò que sabon, emai siágue çò mèstre, o ausan pas dire, amòr qu’an paur. » Aquò s’aplica a ieu, Filha de l’Istòria. Mas ara me calarai pas mai. La Galaxia deu, per son sauvament, saupre çò que sabe. Caucanha Viacheslav e los autres…

Un sorire de trionf empliguèt la fàcia treslusenta d’amor de Xlo. Diguèt, a votz menuda :

  • Maurizio. Tu sol dins la Galaxia sabes a de bòn que lo Memorial existís…

Maurizio la cobriguèt, tornarmai, de son agach penetrant de viatjaire de l’infinit.  

  • Bèla vesiada, Xlo, ma font canda… Sabiái que finiriás per dessobtar mos pus ultims secrèts Que çò que deu èstre avenga. Vène, tornem a l’ostau…

xlo3**

Los òmes de Viacheslav, cascats de testièiras esbrilhaudantas e crudèlas, reguejan las carrièiras de la Ciutat Nauta d’Arquinosa, en riba de Vaurana la verda. 

Xlo sap, dins son còr, çò que cèrcan. Maugrat las precaucions de Maurizio, Viacheslav sap que s’amaga sus Arquinosa. E lo vòl capturar, executar benlèu, torturar quau sap ? L’òrdre novèl que s’apodessa sus la Galaxia es dolorós. Mas de que fai lo Memorial ? Far e gardian de la Civilizacion Umana, pòt pas voler aquela barbaria per l’espécia ? La civilizacion umana pòt pas voler aquela barbaria per l’espécia ?

La tèsta de Xlo rebolhís de totes los secrèts que li fisèt son amaire. Orion e los Gemèus, tot pròches dins lo firmament dau Septentrion, lusisson coma una amenaça. Lo reinatge de Viacheslav lo barbar ven de mai en mai intolerable. Se ditz que prelevan sus cada capitala planetçria un dèime de cent mil joventas qu’embarcan, plorantas e reguitnantas, dins sas naus sornarudas que jamai ne tòrnan. N’i a qu’an imaginat que las polidas piucèlas capturadas èran violadas, grasilhadas vivas e manjadas per los equipatges. Quand Xlo conta aquelas rumors a Maurizio, el sorís tristament.

  • Non, ditz el. Conoisse tròp Viacheslav. Es incapable de commettre un tau degalhatge. Mas çò que fai es benlèu piéger…

Xlo ne poguèt pas tirar mai. Qué podián imaginar de piéger ? Benlèu las dròllas demoravan d’annadas, paure tropèl agremolit dins las sotas dels naviris, condemnadas sens escapa a servir per lo plaser brutau dels guerrièrs ? Benlèu las liuravan als inimaginables Nxfürn ? Benlèu d’esperiéncias sus sos còsses  vius, barbelants, cridants ?… Xlo imaginava, tresananta. Mas Maurizio li volguèt pas jamai dire res .

xlo4.jpg**

Xlo sap que los guerrièrs brutaus trobaràn pas jamai Maurizio, felen de quinze millenaris de civilizacion refinada e sàvia. S’acantonan a la Ciutat. Pòdon pas imaginar qu’un ancian amiral de flòta interstellara visca sol, sens armas, au fons de la jungla. Acostumats a l’univèrs metalic e claus dels naviris, imaginan pas solament que se pòsca viure luònh d’aquò, dins la crauma dau campèstre, a manjar de raices e de pichonas bestietas presas au laç.

E un bèu matin los guerrièrs son pas mai per carrièiras, lo picar metalic de sas armaduras faubas a quitat de ressontir dins la Ciutat. La vida se desrevelha, los enfants tòrnan jogar sus lo pasiment escrincelat. Las siloetas menaçosas de la grandas naus de Viacheslav se levan pas mai dins lo pòrt, que sembla immens e void, desolat, coma un prat batalhièr abandonat. Los guerrièrs son estats cercar Maurizio endacòm mai.

Xlo s’acorsa, risenta, descabestrada, cap a l’amagador de Maurizio. Lo crida :

  • Maurizio, mieu ! Amic ! Son partits…

Crida mai mas digús respon pas. Lo vent canta dins la cima dels aubres. De bestietas aludas volastrejan en siblant dins l’aire. Ges de clavas sus lo sòl. Pas de Maurizio.

Xlo corriguèt tot lo jorn, s’entravant dins los arronzes, traucant la bronda espessa, estrifant sa pèl lena. Cridava Maurizio e digús respondiá pas.

Retrobèt la clarièira ont l’aviá laissat. Quicòm lusissiá per sòu, entre doas fuòlhas : l’anèl d’aur qu’ela li aviá donat, en signe de son amor a totes dos.

xlo5 oc.jpg*

Sap que tornarà pas veire Maurizio. Lo cèl immens, per d’aut de sa tèsta, comença de s’estelar : Arcturus, Procion, Capella, Deneb… Coma un aucèl nafrat, Maurizio èra demorat, dos ans de temps, sus una planeta, abans de tornar prene son envolada irresistibla cap a las estèlas. Aquel trillion d’estèlas enrondadas de tèrras abitadas per l’òme, la Federacion Galactica dau Camin de Sant Jaume. E, endacòm, inimaginable, lo Memorial Morgensen, centre secrèt de tot l’edifici.

Longament plorèt, la divina Xlo, pèrla treslusenta d’Arquinosa, l’amor envolat de Maurizio. Amaras, dolorosas, mortalas lagremas. E pasmens lo vent siblava dins la bronda :

  • T’aime, Xlo, mai que non pòs crèire. T’aime mas me cau partir. Pòde fas fugir çò que soi…

Xlo chifrava. Partit de las Pleiades per quane biais que siá, Maurizio deviá multiplicar los sauts dins l’espaci-temps, per escapar a la garda dels vaissèls de Viacheslav. A l’ora que ela, l’uòlh enneblat, remirava lo cèl estelat, son aimat èra benlèu ja dos mil ans dins lo futur, vielhit a pro pena de quauques minutas…. Terribla distorsion entre la vida dels planetaris, e la vida dels Espacials, que se debanavan sus d’escalas de temps desparièiras…

Amaras, amaras de tant, las lagremas de Xlo, aquela nuòch jos las estèlas…

xlo6 oc.jpg

15 thoughts on “13459 en riba de Vaurana (I)

  1. Podiá pas èsser d’una autra manièra. Lo grand mèstre Brun nos tòrna a aufrir un text mervavelhós de sciéncia-ficcion. Dempuèi las primièras linhas ja me sòi anat amb la ment vers d’autras planetas en tot imaginar çò que se li pòt debanar a Maurizio. Cal dire pas qu’es solament un tròç d’istòria e que benlèu amb aquò podem pas dire cossí seriá l’istòria e s’aquesta es pro bona, mas per ièu es una publicacion que li fa onor e demandariá, se vos platz, a l’autor, de contunhar l’istòria pr’amor que la cultura occitana a de besonh autors coma el. E mercès plan pel regal a diunegre a a totes en general!

    Liked by 1 person

  2. N’i a encara quauques paginas de l’epòca mas lo projècte ne demorèt aquí. Aquel acuèlh requist balha enveja de reprene l’escritura dau libre… e d’ensajar de pas decebre los legeires!!!

    Liked by 2 people

    1. Que v’arremerciam tad aqueth tèxte. Lo Diu Negre qu’ei aunorat de la vòsta participacion ad aqueth projècte. lo títol ei 13459 ? Ei aquò ?

      Adara, qu’avetz los accès deus autors, que podetz postar los vòstes tèxtes, shens passar per l’administracion. Tà la publicitat, que sufeish de’n parlar dab lo Diu Negre, qui ensaja de har passar tots los autors d’un biaish corrècte.

      Enqüèra mercés tad aqueth tèxtes deus bons !

      Like

  3. uòi acabe lo capítol 8
    un bocin:

    « La colèra espectaclosa de Viacheslav

    Digús aviá pas jamai agut vist Viacheslav prene la colèra. Aquel grand cap de guèrra aviá sempre fach mòstra d’una mestria totala de sas emocions. Mas aquel jorn una fotra espectaclosa l’aviá pres. A cima de sa torre giganta que dominava Sibiran e l’immensitat grumejanta dau grand ocean, davant un orizont emplit per la colossala bòla de fuòc de Bellatrix (gamma Ori), laissava escapar sa ràbia. Parlava de las Eridanianas e tota una tièira de mots porcassièrs que digús aviá pas jamai ausits dins sa boca clantissián dins tot lo bastiment, descrivent d’un biais metaforic mai que pejoratiu l’art de viure particular de las estatjantas d’aquela confederacion.
    – Mas cossí an ausat, cossí an pogut ausar ? Coma s’avián pas ges de paur de ieu…
    Los collaborators pròches dau grand general comentavan entre se a la chut chut aquela nòva incresabla. Las eridanianas, sus una planeta de las Pleiades, avián fach besquilhar una operacion dels servicis secrèts orionencs ordenada per Viacheslav meteis, e pièger encara, qu’aquò semblava impossible, avián capturat un noosimilar en mission. E s’èran envoladas tranquillament cap a lor mond, amb, per tant que se sachèsse, aquel noosimilar aprisonat que de segur li volián far racar totes los mai grands secrèts de guèrra de l’Estat Major orionenc. Los mai grands secrèts de Viacheslav.
    Lo noosimilar Yiyiell èra encara dins l’iperespaci, en camin cap a las Pleiades, amb la mission de campejar lo capitani rebèl Maurizio que veniá tot bèu just de quitar aquel paratge. Mas ara aviá pas pus res a far enlai, caliá desvirar aquel saut devèrs una autra destinacion. Las eridanianas avián una longor d’avança. »

    de seguir…

    Liked by 1 person

  4. Sabe pas, perdequé Xlo es en trin de se ficar dins un embolh impossible. Ela cèrca Maurizio, qu’es sus lo camin dau misteriás Memorial, e dau còp es perseguida per los orionencs a la sòlda de Viacheslav e los servicis secrèts eridanians. E per l’ora es sus Epsilon Eridani , ont gausís d’una ospitalitat requista mas sap pas cossí repartir dins las estèlas…

    Liked by 1 person

  5. Tirat dau capítol 13

    Estranhs moments. Se sentissiá coma destacada de son cadavre e lo vesiá banhar desnús dins aquela mena de pesquièr fòra usança. Selenèla li disiá que li vojavan l’èime, e aquò èra de bòn comprene qu’o sentiguèsse amb una angoissa que non sai. Xlo, ela, aviá d’un cèrt biais l’impression invèrsa, li semblava que son èime creissiá, que sa pensada e sas sentidas s’alargavan tant e mai. A bèles paucs la copia de son esperit preniá plaça dins los circuits d’una partenomòrfa. D’un èsser quasiment perfièch, fruch de milenaris de progresses de la tecnologia eridanenca. Era dins son còs e tanben dins aquela extrordinària envolopa de circuits inegrats qu’èra pas de carn e pasmens n’aviá tota la semblança. Aviá l’impression d’èstre venguda un grand aucèl que rada dins lo cèl, mai naut que tot, embriagat de lutz.
    I aguèt d’autres sòmis.
    Revesiá Maurizio. L’aviá pas jamai trobat tan polit. Son agach l’agolopava coma una careça amorosa.
    – Siás sus lo bòn camin, mon amor. Ai pas jamai dobtat qu’i pervenguèsses. Ieu ai avançat mai que mai dins aquelas entremièjas. Soi en vista dau Memorial ara. M’i vendràs rejónher mas cau pas que los orionencs t’i poguèsson seguir. Ni las eridanencas tanpauc. Lo secrèt es tròp important. E ara escota ben, te vau balhar d’autras entresenhas.
    E Maurizio li disiá ont èra lo Memorial. Era simple e clar. Se disiá qu’aquò jamai non se poiriá desrabar de sa mementa. Mas la sòm se perlongava e la mementa s’atudava a bèles paucs coma lo lum d’una candèla. Nadava dins son banh de liquid fisiologic. Ont doçament se complissiá l’operacion tan complèxa e tan delicata de duplicacion d eson esperit. I aviá quicòm d’embaugilhant coma un vertigi, dins aquela sentida fòra usança, e aquò lz despoderava, li fasiá un pauc pèrdre l’èime. De qué veniá de li dire Maurizio ? Pasmens semblava important que non sai. Se’n caliá sovenir a tot prètz. De noms de planetas, de sistèmas. De luòcs ont l’esperavan secretament d’entresenhas que ni Viacheslav ni las Eridanencas non caliá que las dessobtèsson. E òc. E se rapelava pas pus de res ara. E son esperit s’alargava, son imaginacion abraçava d’infinits novèls, son intelligéncia èra mai que decuplada. Era en fusion esperitala amb una amiga encara desconeguda e que d’aquí enlà partejariá sa vida e sas pensadas. Sabiá pas solament lo nom d’aquela amiga mas ja se sentissiá un tendrum e una connivéncia ambe la qu’èra pas de dire. Coma se sonava aquela amiga qu’èra pas facha de carn ? Auriá tant volgut saupre son nom. Mas tot revolumava, dins la doçaz calor dau pesquièr ont perlongava aquela estranha sòm. S’arrapava a aquò. Quane nom ? Cabussèt dins una mena de cotonalha mofla ont totas sas idèas se desmarmalhavan a bèles paucs.

    Liked by 1 person

  6. « Lo viatge de Xlo » n’es au capítol 17 (pagina 60)… mentre los orionencs la cèrcan sus 16 Cygni es encara dins lo sistèma d’epsilon eridani e s’aprèsta a visitar un mond estranh poblat d’aucèls savis que li balharàn d’entresenhas per retrobar Maurizio …

    Liked by 1 person

  7. Desaubirant escaufèstre sus 16 Cygni

    Lo Noosimilar Plenipotenciari Yiyiell s’atrobava adonc, o avèm vist, a Maukarrib dins lo sistèma de 16 Cygni B ont aviá per tòca primièira de trobar d’entresenhas per corsejar Maurizio. De tant que se pensava qu’es un endrech ont se seriá pogut veire arribar la fugitiva pleiadenca Xlo, qu’aicesta la caliá pas mancar a ges de prètz. Mas la preséncia a Maukarrib de la Germana Majora Stelenaís dobrissiá d’autras perspectivas importantas. Tecnicament deviá pas èsser dificil de la capturar en responsa au raubatòri de la Noosimilara Selenèla, mas caliá menimosament pesar las consequéncias d’aquel acte. Las eridanianas avián pas los mejans de far la guèrra au poder central d’Orion, e de mai dins l’ambient actual de la menaça Nxfürn aquò seriá estat absurd e a Eridan èran pas nècias, tot lo contrari. O èran pas jamai estadas. Pasmens, dont mai i perpensava, dont mai Yiyiell se disiá qu’aquela captura presentariá pas que d’avantagis. Aqueles sorelhs ferotjament independents s’atrobarián forçats de venir un pauc mai domètges. E el, auriá a son costat, captiva, la mai polida femna que jamai auriá imaginat de veire, quand foguèsse en pantais, e que l’embalausissiá cap e tot.
    Viacheslav aimava pas tròp aquela part dau rasonament. « Mesfisa te, Yiyiell mon jove amic, que ton margal non te faguèsse desborronar. Aquò seriá de ton atge, mas dins aquel afar cau rasonar frejament. E aquelas eridanianas son mai lutradas que çò que creses, se poiriá que sián mens facilas de vencir que non t’imaginas. Mas te fau fisança, siás sus plaça e antau pòs melhor amesurar la situacion. E Xiabuòr amb son equipatge e la codrilhada de cosm-oplits son una fòrça experimentada e segura. Son capables de mestrejar a eles solets un sistèma solar entièr, n’an ja fach mai d’un còp la pròva… »
    Adonc èra decidit. Alestiriá una emboscada e capturariá Stelenaís. Mas ne caliá pas laissar preveire res a l’interessada. Visitavan ensèms la planeta governada per Ermodoròu, ont i aviá pro de curiositats interessantas de veire, e escambiavan d’apreciacions, d’idèas, coma de vièlhs amics. Per una governanta d’un sistèma estellar ont la venguda dels òmes es ferotjament enebida, semblava pas ges geinada per sa companhiá, lo contrari benlèu. Au mens o ressentissiá antau Yiyiell qu’èra enchusclat cap e tot per la polidiá de la Germana Majora. Stelenaís èra una interlocutritz apassionanta, d’una immensa cultura, amb un biais de galejar irresistible. Sens quitar res de son extraordinària distinccion que semblava naturalament la plaçar en dessús dau genre uman. Semblava que, coma tota femna dins la Galaxia, siaguèsse perfiechament conscienta de l’esmòu que sa preséncia suscitava dins tot l’èsser de son interlocutor, còs e arma… E que ne joguèsse. Yiyiell èra pas pro emborniat per son enamorament que non ne prenguèsse la pagèla.
    « Mesfisa-te, Yiyiell, li chuchotejava en pensada de dempuòi la luònhta constellacion d’Orion lo generalissim Viacheslav. Mesfisa-te, es conscienta de las armas que possedís, e nos estonariá pas que n’aguèsse d’autras que ne sèm pas assabentats e que quora l’agairaràs se’n poiriá servir ». D’un autre latz, pensavan totes dos, dins la configuracion presenta poiriá pas escapar a una companhiá de cosm-oplits armats de çò mai modèrne que i aguèsse, e se se servissiá d’armas desconegudas seriá l’escasença de las descobrir, de las recuperar, e de n’analizar la tecnologia…
    Coma se vei, lo projècte de l’emboscada per capturar Stelenaís per la fòrça èra de mai en mai retengut coma una opcion interessanta. Se decidiguèt de pas ne parlar amb l’Olocrata Ermodoròu, qu’èran pas tròp segurs que foguèsse d’a fons un òme de fisança, e que benlèu complotava a la resconduda quauque manipòli amb las eridanencas.
    L’operacion se debanèt lo tresen jorn dins un grand pargue dau palais presidencial d’Ermodoròu. Mas virèt pas ges coma los orionencs o avián previst. Yiyiell faguèt a la Germana Majora que passejava a dos pas d’el, destibada, risolièira, cobèrta de son vel multicolòr qu’ondejava dins lo ventolet :
    – Ma cara Stelenaís, me farà dòu de pas pus vos veire dins un brieu. Deuriatz venir amb nautres a Orion per participar a la sesilhas dau conselh galactic. Vòstre vejaire senat sus mai d’un subjècte nos seriá d’una ajuda preciosa.

    Liked by 1 person

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s